Het Archipelpad, in het Deens Øhavsstien, is een langeafstandspad in Denemarken van 220 km lang. En laat dit pad nu ongeveer voor het vakantiehuisje langs lopen. Het loopt hier langs de kust en vandaag volg ik het om te beginnen in de richting van Spodsbjerg. Op de foto zie je het havenstadje in de verte liggen.

Boven Spodsbjerg kan ik kiezen. Of langs het strand lopen of op de weg. Ik begin op het strand, maar als de strook zand geleidelijk aan smaller wordt kies ik toch maar de weg. Die is dan inmiddels niet meer verhard en dat maakt het wandelen wel zo aangenaam.

Na een uurtje wandelen wordt het tijd voor een appeltje. Waar in de buurt van Spodsbjerg veel bankjes of picknicktafels stonden is er nu geen een meer te vinden. Maar als ik een heuvel langs het water oploop kom ik in de schaduw en vind ik een gepaste boomstronk. Het uitzicht vanaf hier is geweldig, hoewel de foto de diepte niet zo heel erg goed weergeeft: vanaf het strand komt de berg hier steil omhoog.

Vanaf hier gaat het pad meer landinwaarts, door een uitgebreid bosgebied. Een eind verderop stuit ik op een vreemd stukje geschiedenis: de Stengade Schans. Tijdens de Engelse oorlogen in de Napoleontische tijd kozen de Denen voor de Fransen en moesten ze zich verdedigen. Hier stond een schans aan de kust voor dat doel. Voor de verdediging was een groot legioen Spanjaarden hier gelegerd. Volgens de overlevering hebben de Deense schonen een geweldige tijd gehad …. Ik ben overigens niet veel bruinogige Langlanders tegengekomen.

Verderop komt het pad uit het bos en buigt af verder het binnenland in. Halverwege naar de snelweg gaat het pad weer naar het Zuiden, maar net voor die bocht stuit ik op een groot terrein waar duidelijk een zendamateur actief is.

Ik kijk er nog een beetje rond maar zie geen enkele activiteit. En zo maar het terrein oplopen gaat me wat te ver. Ik besluit maar verder te lopen en hem later nog een berichtje te sturen.

En dan kom ik bij een stel oude gebouwen met de aanduiding van een “tabakswinkel”. Dat trekt de aandacht dus ik loop er naar toe (zie foto). Het betreft een activiteit uit de tweede wereldoorlog. Toen moesten de Denen zelf hun tabak verbouwen. In deze kleine schuur tonen posters het verhaal erover.

Nu staan daar ook picknicktafels comfortabel in de schaduw. Het lijkt me een uitstekende lokatie voor de lunch en die neem ik dan ook hier.

Van hier af loopt het pad tussen heeeeeel uitgestrekte weilanden. Best een mooi gezicht als alles groen is. Maar na verloop van tijd gaat het toch wat vervelen.

Op een gegeven moment kom ik bij een kruispunt. Als ik rechtsaf ga loop ik terug naar de kust om vervolgens de weg langs de kust terug te lopen. Ik kan ook nog een stukje naar links en daar is nog wel wat te beleven. Daar kies ik dus voor.

Wat dat bijzondere dan is? Wel: een prehistorisch graf. Gisteren kwam ik daar ook al twee van tegen. Deze is wel bijzonder: midden in het korenveld. Aan de weg is een informatiebord. Er zou een pad door het veld lopen, maar dat is niet te vinden. Wel een overdekte picknickbank. Daar kan ik mijn laatste appeltje verorberen. Daarna verder op onderzoek.

Voorzichtig steek ik daarom toch maar over door het korenveld. Daar stuit ik op een sluitsteen. Het graf is nog ongeopend, dus veel meer is er niet aan te zien. Het is wel duidelijk dat eronder een soort grot begint maar het is niet echt toegankelijk.

Uiteindelijk komt deze extra lus toch ook weer aan bij de zee. Van daaraf is het nog een kleine 3 km naar het vakantiehuisje. Ik heb dan ruim 20 km gewandeld. Onderweg heb ik ook nog 8 geocachelokaties bezocht. 7 kon ik er echt vinden, één lag me te veel in de rimboe.