Kortenhoef is nog niet eens zo gemakkelijk te bereiken vanuit mijn woonplaats. Na even na negen uur met de trein vertrokken te zijn had ik na een uur rijden de keuze. Of doorrijden met de inmiddels vertraagde trein en de bus naar Kortenhoef missen óf eerst koffie drinken in een stationshuiskamer en dan de bus direct naar Kortenhoef. Ik koos voor het laatste, koffie dus, en was vervolgens om kwart over 11 op de plek waar ik een tijdje geleden eindigde. Eerst een kort stuk het dorpje uit.

Na zo’n 10 minuten mag ik van de weg af en loop ik door weilanden. Het weer is prima overigens, er is weinig wind en de zon schijnt zij het enigszins gefilterd door lichte bewolking. Onderweg kwam ik nog een geocache tegen. Ik kende het systeem maar ik had geen hulpmiddelen meegenomen om hier verder wat mee te doen.

De wandeling wordt even onderbroken door de kruising met een drukke weg. Maar er staan stoplichten al zijn ze eigenlijk voor fietsers: ik dacht toch stevig door te lopen maar voor ik de overkant bereik staan ze al weer op rood: men heeft hier duidelijk voorkeur voor het autoverkeer! Bij de krusing is ook een sluisje in het Hilversumse kanaal. Daar was ook een geocache en het is me nu duidelijk waarom die er niet meer ligt. De oever is hier helemaal overhoop gehaald en men lijkt nog lang niet klaar hiermee. Niettemin levert het een mooi plaatje op.

Een stukje loop ik op langs het kanaal en al spoedig kom ik weer op een rustiger wandelpad; de Korte Rade. Aan het begin wordt gewaarschuwd voor slechte wandelpaden. Het afgelopen stuk was ook al wat drassig, dus als dat het probleem is dan lukt het wel. In ieder geval begint het als asfaltweg om langzaam over te gaan in een tweesporenweg. De bebouwing wordt ook steeds minder. Na een huis met veel waarschuwingsborden kom ik op een smal dijkje tussen twee plassen. Hier is een grote boomstronk waar ik wel op kan zitten om wat te eten.

Het is hier al heel stil. Nou ja, afgezien van af en toe een serie vliegtuigen die overkomen. Ook zal ik de rest van de dag af en toe kleine vliegtuigjes zien maar vooral horen die over de plassen gaan. Ook meende ik een helicopter waar te nemen. Maar de meeste tijd zijn het de ganzen en meerkoetjes die van zich laten horen.

Onderweg kom ik nu af en toe wat mensen tegen: het is tijd om de hond uit te laten. Onderweg ligt ook weer een geocache. Als ik aan kom lopen zie ik hem al in een boomstronk zitten. Achter mij komt een groep jongens aangelopen. Ik maak maar even een foto van de omgeving. Daarna kan ik op mijn gemak het logboekje invullen.

Langzamerhand komt er weer bebouwing, ik nader het eind van het pad door de Loosdrechtse plassen. Het zou hier best wel eens druk kunnen zijn met fietsen, maar vanochtend ben ik er slechts twee tegen gekomen. Dat zal met warmer weer wel anders zijn. Nog een eindje verder en ik stuit op de Vecht. Eerst een stukje naar rechts om een brug over te gaan en dan weer terug. Het is tijd voor de lunch en ik vind zowaar een aardig stukje waar ik op een boomstronk kan zitten. Na de lunch loop ik verder en al spoedig loop ik Loenen aan de Vecht binnen.

Hier loopt nog een voetpad langs de weg, maar verderop moet de weg gedeeld worden met het autoverkeer. Dat is beduidend minder prettig wandelen ondanks de aardige optrekjes die langs dit deel van de Vecht zijn gebouwd. De weg is zo smal dat er een omleiding is voor wandelaars: verderop wordt gewerkt. Bij de molen de Hoop kom ik er weer terug op de weg.

Even verderop kom ik in een aardig stadje: Nieuwersluis. Bij de sluis moet ik wachten op de brug die net opengegaan is. Ik maak van de pauze gebruik door op een muurtje de laatste twee mandarijnen op te peuzelen. Naast mij twee vissers die verwoede pogingen doen wat te vangen bij de sluis. Ze lijken niet veel succes te hebben. Ik vraag me af of ze de vis voor het chique restaurant aan de andere kant van de weg leveren.

Dan is het pad over het dijkje er weer en is het weer rustig wandelen langs de Vecht. Allerlei buitenplaatsen kom ik nog voorbij. En waar die niet zijn woonboten … heel veel woonboten.

En ja, met zoveel water zijn er natuurlijk ook nog (restanten van) oude forten die de Hollandse Waterlinie vormden. Deze hier, het fort Nieuwersluis, is net als vele andere omgevormd tot restaurant.

De wandeling gaat verder langs een fietspad waar ik rechtsaf ga naar het Amsterdam-Rijnkanaal.

Met een pontje steek ik het kanaal over en loop Nieuwer ter Aar in. Middenin het dorpje is een bushalte waar tien minuten later de bus me meeneemt via Wilnis naar Woerden. Van daar gaat de trein terug naar huis.