Gisteren was het schitterend weer, goed voor de laatste etappe van het Graaf Floris V pad. Uit de bus liep ik door een parkje (foto) naar het uitgestippelde pad. Dat ging eerst een stukje door een nieuwe woonwijk om na de rondweg overgestoken te zijn mij naar het dorpje Welberg bracht.
Midden in het dorpje moest ik links af, langs sportvelden en vervolgens door een eikenlaan in. Iets verder ging de verharde weg over in een bospad: het Oudland heette dit stuk.
De eikenlaan ging over in meer gevarieerd bos maar bleef aangenaam wandelen.
Af en toe een weiland waar met heel nette hekjes de toegang geregeld was. Wel ging het Oudland inmiddels over in het Halsterens Laag.
Verderop werd uitgelegd dat dit laag het gevolg was van de veenstekerij die hier lang geleden plaatsvond. Van hier af werd ook kunst toegevoegd aan het pad. Een foto die ik van een bijzonder opvallende gemaakt had is mislukt, dus deze blog bevat geen getuige daarvan.
Bankjes waren schaars op deze route. Ik zag er een paar helemaal aan het begin en ook aan het einde van de wandeling. Maar niet waar ik wilde zitten. Gelukkig was het zo warm dat het gras goed droog was. Tegen een paaltje leunend is het ook goed wat mij betreft.
Hier en daar zag ik bosjes gele bloempjes staan. Die had ik in dit jaargetijde niet verwacht. Toen er een paar vlak langs het pad stonden heb ik die op de foto gezet. Met mijnheer Google kon ik vaststellen dat men dit een Vlas(leeuwen)bekje noemt. Het ziet er vrolijk uit zo met die bloempjes.
Daarna volgt een stuk voornamelijk asfaltweg en nog wel vlak langs de A58/A4. Niet echt een pretje maar gek genoeg viel het geluid me toch wel mee. Maar leuk is anders.
Na een tijd asfaltweg kwam ik op zandpaden. Er stond een bord dat sprak over de Bergse Heide. Ik kon niet echt hei ontwaren, maar misschien bedoelt men wat anders.
Ik zag wel hier en daar paddestoelen (zo noem ik ze maar). Toen ik ze opzocht leek me Zilvergrijze Ridderzwam de meest gepaste naam. Maar zeker weten doe ik het natuurlijk niet.
Ploegend door het zand kom ik bij een meertje. Het ziet er uit alsof het in het weekeinde druk bezocht is. Ook veel paardensporen op de paden en ook hier in de buurt.
Dan weer verharde weg en die brengt me langs een ander meer dat zo mogelijk nog groter is. Veel meer activiteit van eenden en zo, het ziet er ook veel minder toegankelijk uit en dan hebben ze de ruimte.
Het verharde stuk is niet zo lang dit keer en ook niet zo lawaaiig. Het pad gaat al gauw een nieuw natuurgebied in, het Zoomland. Dit was vroeger een landgoed van een of andere rijkaard.
Ook hier paddestoelen en wat mij betreft wel een bijzondere. Als ik het goed heb heet deze het Zwamneusje. Geinige naam die je ook anders kan gebruiken …
Het pad eindigt bij wat uitspanningen zoals een theetuin en een klimpark. Er is niets dat het einde van het pad markeert dus ik heb het levensgrote symbool van het Natuurpoort maar als zodanig gebruikt.
Onderweg heb ik nog een geocache gelogd. Er was een hele serie maar daar had ik geen trek in.
Hiermee eindigt deze serie etappes van het Graaf Floris V pad. Weinig deed mij aan de graag denken, maar het was alles bij elkaar wel een bijzondere serie wandelingen. Op naar een volgende!