Mijlpaal zon-energie

Vandaag was het eindelijk weer eens een zonnige dag en toen kon de meter die de opbrengst van de zonnepanelen bijhoudt eindelijk door draaien. Nu is dan eindelijk de 4 MWh geregistreerd.

Of dat veel is? Gemiddeld leveren die panelen zo’n 300 kWh per jaar, hoewel de laatste jaren wat minder. In de 13 jaar die de installatie nu actief is zou dat inderdaad de 4 MWh moeten opleveren. Maar of de afname nu te maken heeft met de panelen of met het klimaat, dat kunnen we nog niet nagaan. Zodra er weer wat meer zonneschijn beschikbaar is kunnen we dat nauwkeuriger bekijken.

 

Het Matrozen- Instituut van de Koninklijke Nederlandsche Zeil- & Roei-Vereeniging

Eerder verschenen in het 107e nummer (augustus 2017) van Amstelland, tijdschrift van de Nederlandse Genealogische Vereniging Afdeling Amsterdam e.o.

Mijn zoektocht naar de verblijfplaatsen van Gerard Koper (1858-1942) was vastgelopen en daarom probeerde ik via zijn halfbroer, Hendrik Cornelis Antonius (Anton) van Amerom (1873-?), verder te komen.

De vader van Anton, Dirk Jan, was de tweede zoon van de Leidse schilder Cornelis Hendrik van Amerom die als stuurman bij de marine eigenlijk nauwelijks in den lande was.
Niettemin zag hij kans bij een bezoek aan den Helder met Gerard’s moeder, Hillegonda Smit een kind te verwekken en vervolgens met haar te trouwen. Bij de geboorte van Anton was hij al niet meer aanwezig. Anton verloor zijn moeder al op zijn tiende en werd daarna door de familie in Amsterdam opgenomen.

Op zijn veertiende werd hij aangenomen bij het Matrozeninstituut te Amsterdam. Doel van dit instituut was: het opleiden van jonge mensen tot matroos voor de koopvaardijschepen.

Staat opgenomen en/of Afgemonsterden, Aangemonsterde en/of Ontslagen Kweekelingen Matrozen Instituut 1893’

Afgezien van een melding van 16 december 1892 dat Anton was vrijgesteld van dienstplicht kon ik lange tijd over Anton ook niets meer vinden. Totdat iemand mij er op wees, dat het Stadsarchief van Amsterdam ook de “Staat van opgenomen en/of afgemonsterde,
aangemonsterde en/of ontslagen kweekelingen” digitaal  beschikbaar had. (Zie illustratie)

Daar kwam ik Anton weer tegen en ik kon hem volgen vanaf zijn aanmelding, via zijn stages bij diverse binnenschepen, totdat hij voor het laatst weer aangemeld werd tegen het einde van het jaar 1892. Echter, bij de vergadering van 23 februari 1893 van het schoolbestuur wordt hij aangemerkt als deserteur. Oktober 1897 wordt hij formeel uitgeschreven, hij wordt kennelijk niet meer verwacht.

Door dit onderzoek weet ik nu, dat Anton deserteert rond februari 1893, zijn halfbroer Gerard eind augustus 1893 hetzelfde doet en dat de vader van Anton, Dirk Jan van Amerom, begin november 1893 van Antwerpen naar Rotterdam vertrekt om vervolgens
maart 1894 weer terug te zijn. Dirk-Jan overlijdt spoedig hierna. Gerard duikt twee jaar later op in Amerika. En van Anton: geen spoor.

Bronnen:
Portret van twee negentiende-eeuwse meesters – Leven en werk van Hendrik Jan en Cornelis Hendrik van Amerom, J.C. van Heijningen-de Zoete & H.W.J. van Amerom. Delftse Uitgevers Maatschappij B.V. 1987 (ISBN 978-9065620897)
https://archief.amsterdam/inventarissen/overzicht/30284.nl.html

Minibieb Diamantbuurt

Het idee om een boekhuisje te bouwen was er al veel langer. Het begon met de vaststelling lang geleden dat we wel een hoop boeken hebben maar dat lang niet alle het bewaren waard zijn. Weggooien is een mogelijkheid, maar het is aardiger om iemand een plezier er mee te doen.

Ergens in 2002 begon ik een paar boeken “in het wild” achter te laten. Achterin doe je dan een notitie waarop een code staat die verwijst naar bookcrossing, dat is een webstek waar je dan informatie hebt achtergelaten over het boek. Het aardige is dat je dan kunt volgen wat er met het boek gebeurt. Maar dan moeten de vinders dat wel doen en daar ontbrak het nog al eens aan. Er zijn op die manier nog zo’n 7 boeken in het wild. Geen idee wat er van gekomen is.

Daarna sluimerde voor langere tijd het idee om zelf een boekhuisje te maken. Toen ik een tijd in de lappenmand was begon het project meer vorm te krijgen. Er kwam een soort van bouwtekening bij een zoektocht op het wereldwijde web tevoorschijn waaruit de gangbare dimensies gehaald konden worden. Dat was al een aardig begin.

Daarna begon het verzamelen van de materialen. Mijn eigen houtvoorraad bracht al een kant. Een kennis had ook nog wat plaatwerk en toen had ik ook een achterkant en een bodem. Na een klus bleven ook de zijkanten en het dak over. De planken aan de binnenkant kwamen uit nog liggende restjes. Het voordeurraam kon ik van een oud stuk kunstofplaat maken. Daarmee was in ieder geval goed te beginnen en stukje bij beetje werd het geheel opgetrokken. Ik koos voor een versie met een los dak. Met beugeltjes wordt het op zijn plaats gehouden, maar als het nodig is kan het afgenomen worden. Vanuit de voordeur is onderhoud nu eenmaal lastig te doen.

In de zomer en zeker door de Australiëreis is het projekt tot een stop gekomen. Af en toe nog wat bijwerken, beitsen en zo, maar daar bleef het bij. Er moest een dakafwerking komen. Op een gegeven moment bleek het dakje bij de voordeur te lekken en dat was een mooie gelegenheid om wat van het afdichtmateriaal te gebruiken voor het boekenhuisje. Nog wat hang en sluitwerk maar toen was het dan eindelijk afgerond.

Gisteren is het projekt dan toch afgerond. De dag er voor was er al een steun gemaakt voor het kastje en dat ging toen in de grond. Boeken er in en en klaas is Kees. Nu nog aanmelden bij de diverse instanties, zoals minibieb en geocaching, en dan is het helemaal af.

Lekkage verholpen (?)

Welaan, het dak is netjes afgeplakt. De overstort aan de voorkant is netjes afgedekt met een waterdichte en UV-bestendige EPDM-folie. Het houtwerk is hersteld en netjes opgeschilderd. Kortom, het ziet er puik uit.

Een paar weken afgewacht. Gelukkig ging het goed stormen en regenen zodat de meer extreme weertypen voorbijkwamen. En de bovenrand van de deur bleef droog. Eerst een isolatielaag over de bestaande en beschadigde verflaag en toen weer latex er over. Toch nog wat verkleuring. Wellicht wat te zuinig geweest met de isolatielaag aanbrengen. De tweede keer ging het wel goed en de boel is nu weer netjes wit. Tot nu toe blijft dat zo. We kijken het aan ….