Een L-match is een passieve schakeling waarmee een willekeurige belasting Z_l zodanig op een bron met impedantie Zs kan worden aangesloten dat maximale vermogensoverdracht plaatsvindt.

Zo’n L-match bestaat uit twee reactanties, het serie-reactantie X_1 en het parallel-reacttantie X_2. Er zijn dan twee configuraties mogelijk, één waarbij X_2 parallel staat aan de bron, die noemen we L-match (L), en één waarbij X_2 parallel staat aan de belasting en die noemen we L-match (R). De L in de naam L-match slaat op de meetkundige vorm die de elementen X_1 en X_2 vormen.

Hoewel in de praktijk condensatoren en zeker spoelen niet verliesvrij zijn nemen we aan dat de elementen X_1 en X_2 pure reactanties zijn. Als de elementen niet al te veel van ideaal afwijken kunnen de hieronder berekende waarden goed gebruikt worden als richtlijn. Het in acht nemen van de verliezen kan beter in een simulatie plaats vinden. Ook is het in het algemeen zo, dat de bronimpedantie een zuivere weerstand is met maar weinig reactantie.

De L-match zorgt ervoor dat de bron een impedantie Z_{in} aangeboden krijgt. De conditie van optimale energie-overdracht betekent dan dat die ingangsimpedantie Z_{in} complex geconjugeerd is aan de bronimpedantie Z_{s}, oftewel Z_{in}=Z_s^*; zie ook hier.

Die conditie leidt voor de L-match (R) schakeling tot de volgende waarden van de reactanties

X_1 = -X_s \pm \sqrt{R_s(R_l + X_l^2/R_l -R_s)}

en

\frac{1}{X_2} = -\frac{X_s + X_1}{R_s^2+(X_s+X_1)^2} - \frac{X_l}{R_l^2+X_l^2}

Deze oplossing bestaat vanzelfsprekend alleen als de uitdrukking onder het wortelteken positief is; dat is zeker het geval als de belastingsweerstand groter is dan de bronweerstand, dus R_l > R_s.

Voor de L-match (L) is dat precies omgekeerd. Daarvoor vinden we

X_1 = -X_l \pm \sqrt{R_l(R_s + X_s^2/R_s -R_l)}

en

\frac{1}{X_2} = -\frac{X_l + X_1}{R_l^2+(X_l+X_1)^2} - \frac{X_s}{R_s^2+X_s^2}

Die oplossing bestaat zeker als R_l < R_s.

We stellen op grond van deze analyse vast dat de parallel-reactantie aan de zijde met de hoogste impedantie hoort te komen.

Verder kunnen voor X_1 twee oplossingen gevonden worden, Eén met een plusteken, dat betekent dan dat meestal een zelfinductie gerealiseerd kan worden. En één met een minteken wat betekent dat een capaciteit gebruikt moet worden. Men spreekt van respectievelijk laag-doorlatende L-match en hoog-doorlatende L-match schakelingen. In de praktijk van zendamateurisme zal men een voorkeur hebben voor de laagdoorlaat-versies, dan worden hogere harmonischen immers onderdrukt.

Met behulp van een simulatieprogramma als LTspice is eenvoudig na te gaan hoe de L-match werkt voor een bepaalde situatie. Andere mogelijkheden zijn er ook, zoals een Smith-diagram. De bovenstaande vergelijkingen kunnen tenslotte ook in een eenvoudige spreadsheet worden uitgewerkt. Zo is er voor elk wat wils.