Fleetwood Mac

Sony-o-Matc TC900-S

In de zomers kon ik vakantiewerk doen en met het verdiende geld heb ik rond 1968 een heuse bandrecorder gekocht, een TC900-S van Sony. Hoewel de spoelen maar 8 cm waren was de bandloopsnelheid laag, ik koos de laagste snelheid van 4,75 cm/s want dan kon je lekker lang met een bandje doen, ongeveer 30 minuten. Omdraaien kon ook en dan had je een uur muziek.

Opnemen van de radio was goed te doen, maar dan kwam er vaak gepraat doorheen. Zo was er het razend populaire programma SuperCleanDreamMachine van Ad Visser. Een supergaaf programma dat tegenwoordig zijn gelijke niet kent. Je kunt op de webstek de muziek nog eens horen. Het enige nadeel was de – op zich origneel uitgevoerde – voice-over van Ad Visser. Vele dinsdagavonden in bed hiernaar liggen luisteren. Daarna kwam ook een goed programma Candlelight van Jan van Veen. De zweverige manier waarop hij de gedichten voordroeg stond me niet zo aan, maar de muziek was prima.

Op school was een bluesband ontstaan, Scapa Flow noemden ze zich. Hun inspiratie bestond onder andere uit Fleetwood Mac en ik kon wat nummers van een schoolmaatje overnemen. Zo kwam ik voor de eerste keer in aanraking met hun – wat mij betreft – topnummer Oh Well . De andere nummers op de betreffende langspeelplaat – ik zou echt niet meer weten welke dat was – maakten minder indruk op me.

Veel later – toen ik het bandje al lang en breed weer kwijt was – heb ik de verzamel-langspeelplaat nog eens beluisterd. Toen werd ik ook nog wel bekoord door the Green Manalish . Mijn voorkeur voor wat langere nummers was toen een feit. Na nog eens luisteren naar die verzamelplaat vind ik nu alle nummers wel wat hebben.

Ekseption

In het begin van mijn mulo-periode begon de groep Ekseption furore te maken. Na verloop van tijd kon ik een grammofoonplaat er van bemachtigen. Bijna alle nummers van de plaat vond ik wel goed, maar the 5th vond ik – met vele anderen – een goede mix.

Op een gegeven moment was ik een soort disc jockey en speelde platen bij schoolfeesten die mensen mij aan kwamen brengen. Ik had zelf niet veel platen die hier goed voor waren maar ik had er ook wat van mijn zus meegenomen. Bij de paar keren dat ik dat deed – zoveel schoolfeesten waren er nou ook weer niet – was steeds de opzwepende Sabeldans van Ekseption het meest favoriet. Het kwam voor dat ik deze wel vier keer op een avond draaide.

In later jaren begon hun muziek me wat tegen te staan. Bovendien begonnen ook anderen het idee op te pakken, zoals James Last. Het werd eigenlijk meer van hetzelfde zonder veel verassingen. In later jaren heb ik nog – tweedehands – hun dvd The story of Ekseption gekocht om nog eens terug te kijken naar die tijd en te luisteren naar hun nummers. Mijn mening is daar niet door veranderd.


Sammy

Veel grammofoonplaatjes had ik niet. Maar in de zesde klas kreeg ik het voor elkaar het toen populaire nummer van de doorbrekende Ramses Shaffy te bemachtigen. Aanvankelijk ging het mij om het liedje Sammy , ik herinner me dat met name het optimisme me wel aansprak. In het begin vond ik de B-kant, met de titel 5 uur , niet zo geweldig. Hoewel de melancholie me wel aansprak.

Daar ben ik later toch anders over gaan denken. In feite waardeer ik nu het werk Ramses Shaffy veel meer en regelmatig luister ik er naar. Het was even zoeken naar dit specifieke grammofoonplaatje, maar het wereldwijde web is wat dat betreft een prima bron om oude herinneringen op te halen.

Ivanhoe

Aanvankelijk konden we alleen televisie kijken bij de buren, op woensdag- en zaterdagmiddag. Uit die tijd herinner ik me series als Swiebertje en Okkie Trooy. Later kregen we zelf ook een televisie-toestel en toen speelde ook Ivanhoe, ridderverhalen op basis van de historische roman van Sir Walter Scott. Het was allemaal reuze spannend en alle kinderen wilden op straat ook zwaardvechten en dergelijke. Het moet die tijd zijn geweest dat ik graag ook een gramofoonplaatje wilde hebben met het lied dat er bij hoorde. Mijn ouders, mijn moeder met name, vond dat maar niets. Na een paar keer luisteren zou ik het zat zijn. Daar had ze gelijk aan, overigens. Maar mijn oma, haar moeder, vond het nodig om mij toch zo’n kado te doen. Zoals gezegd, ik heb er weinig mee gedaan.

Dat ene Co Hagedoorn dat liedje Ivanhoe zong is me nooit bijgebleven. Wel weet ik dat de achterzijde het liedje Simsalabim bevatte. Dat was lang niet zo boeiend als het liedje over Ivanhoe. Dat ging tenminste ergens over.

Alles op een Plaat

Als kinderen werden we zaterdagavond in bad gedaan. Aanvankelijk in een tobbe maar toen we verhuisden naar een tuinstad-woning werd dat het lavet. Mijn vader maakte er een feestje van om dan de grammofoonplaat Alles op één plaat op te zetten. Eigenlijk vonden we alleen het eerste stukje echt leuk, het begon met een vrolijk zingend kinderkoor met meteen daarna voor ons het hoogtepunt, het Kleuterpraatje door Alexander Pola en Peter Piekos. Daarna werd het voor ons wat saai tot op de tweede helft Willy Alberti een aanstekelijk Ti diro ten gehore bracht waarna de toen populaire Swiebertje (Joop Doderer) met anderen een kluchtig stukje hoorspel, Koek en Ei , ten gehore brachten. De rest van de grammofoonplaat is mij minder bij gebleven, maar als je zin hebt om deze in zijn geheel te horen kun je hem hier vinden.

De plaat Alles op één plaat werd in 1959 gemaakt voor de actie Alles op een kaart ten bate van de Nederlandse jeugd. (Nederlandse Jeugd Gemeenschap, sectie Jeugdzorg; Centraal Genootschap voor Kinderherstellingsoorden en Gezondheidskolonies; Stichting Vakantieverblijven Lagere Schooljeugd).

14: Udaipur – de tuinen

Vandaag maar eens flink wat lichaamsbeweging. De tuinen van Udaipur lenen zich daar prima voor, zeker als er een stevige heuvelbestijging bij zit.

Saheliyon ki Bari

Tuin der Hofdames

De Tuin der Hofdames is een toeristische trekpleister. Maar deze keer hoefden we eens een keer niet aan de hand van een gids door het park maar konden we ons eigen plan trekken.

Saijan NiwasTuin

Saijan Niwas Tuin

De Saijan Niwas Tuin is veel minder een toeristische trekpleister, maar toch park en dierentuin in een. Het was er heerlijk koel om te wandelen, hoewel er minder bezienswaardigheden waren.

Karni Mata tempel

Karni Mata tempel

Aan de andere kant van de park was het een klein stukje lopen naar het park om de Karni Mata tempel te bereiken.

We zijn de berg wel opgegaan en hebben onderweg foto’s gemaakt. De tempel zijn we voorbijgegaan.

Voor de terugweg hebben we gebruik gemaakt van de kabelbaan.

Sunset Point

Onderaan de berg, vlakbij het Sunset Point zou ook nog een schat verborgen zijn. Die was er dus niet, maar wel een mooi plaatje …

Onderweg kwamen we nog leuke plantjes en …

… beestjes tegen.

Na deze wandeling zijn we gaan lunchen om ons vervolgens klaar te maken voor de reis huiswaarts.

13+: Udaipur bruiloft

Het echtpaar dat ons had uitgenodigd voor de bruiloft trouwde in totaal drie keer, een keer voor de wet in Nederland, een keer hindoestaans in de woonplaats van de ouders van de bruidegom en een keer islamitisch bij de ouders van de bruid. Bij geen van de drie evenementen konden we aanwezig zijn. We waren wel bij het bruiloftsfeest in de geboortestad van de bruid.

Voorbereiding voor de bruiloft

De voorbereidingen waren al in volle gang toen wij in Udaipur aankwamen.

Het feest werd georganiseerd in de Rotary Club van Udaipur. Er was een grote verlichte toegangspoort gemaakt met klokken en veel licht, op het grote grasveld waren stoelen en tafels geplaatst en aan de rand werd eten uitgestald. In de grote zaal werden de voorbereidingen getroffen voor wat een grote show zou worden.

Bruidspaar met wederzijdse moeders (verwisseld).

Van alle gasten moest een foto gemaakt worden bij de fotoshoot lokatie. Zo ook van het bruidspaar.

Dans

Toen eindelijk iedereen in de zaal zat kon de show beginnen. Die werd geleid door een neef en nicht van het bruidspaar; zij spraken af en toe in het engels zodat we redelijk konden volgen wat er gebeurde. Het grootste deel bestond uit dansen – modern en oud – van familieleden. Er waren ook mensen die een lied voordroegen en er was een spel met twee stoelen met de ruggen tegen elkaar waar het bruidspaar in moest zitten. Er werden vragen gesteld van het soort: wie van de twee kookt? De bruid en bruidegom moesten onafhankelijk dan een dames- of herenschoen opsteken. Dat ging wonderwel goed maar er waren ook missers tot grote hilariteit van de zaal.

Disco

De show ging naadloos over in een disco en die ging – voor zover wij konden nagaan – de hele avond verder. Wij volgden veel familieleden naar buiten waar we van de maaltijd genoten. Toen het merendeel vertrok werden wij ook naar het hotel gebracht. Het was een bijzondere ervaring!

13: Udaipur

Swarrop Vilas

Vandaag en morgen verblijven we in hotel Swaroop Vilas, aan het Swaroop meer.

Stadshotel Udaipur

Als eerste bezochten we vandaag het stadshotel van Udaipur, het voormalige paleis van de machthebbers hier. Je krijgt er een aardige indruk hoe de heersers hier leefden tot midden twintigste eeuw.

Onze indruk is gevarieerd. Veel werd helaas met plastic beschermd wat op zich goed is maar het onmogelijk maakt om goede foto’s te maken. Toch wat pogingen.

Jagdish Mandir

Na de lunch hebben we nog even een tempel bezocht, de Jagdish Mandir. De tempel mag wel bezocht worden maar binnen mogen geen foto’s worden gemaakt.

Daarna zijn we met een brommer riksja naar het hotel terug gegaan. De binnenstad was helemaal verstopt dus het duurde wel even voor we er doorheen waren. Ook dat was wel een aardige ervaring.

12: Jodhpur – Udaipur

Ranakpur Jain tempel

De autoreis van Jodhpur naar Udaipur is goed verlopen. Onderweg stopten we bij de tempel van de Jain in Ranakpur. Een bijzondere tempel voor een bijzondere geloofsovertuiging. Mahatma Ghandi was hindoestaan en hing ook het Jain geloof aan.

Hierboven wat impressies van de tempel.

Vlakbij namen we de lunch om daarna in een ruk door te rijden naar Udaipur. We kwamen aan bij het hotel en werden ontvangen door twee neven van de bruid. Daarna begonnen de voorbereidingen voor de bruiloft.