De wandeling begon waar ik vorige keer geëindigd was: in Weesp aan de Vecht. DIt keer waren de weersvoorspellingen duidelijk minder positief, maar omdat alleen buien werden voorspeld dorst ik het wel aan. Terwijl ik in Leiden in het station wachtte op de trein kwam er net zo’n bui voorbij. Op zich prima, zolang het daarna maar weer droog is. En dat was in Weesp op deze brug tegenover Fort Ossenmarkt ook het geval.

Van hieraf volgde het pad de Vecht. Nu zal je denken dat dat wel een mooi uitzicht zou geven. Maar zeker langs het eerste stuk kwam de rivier nauwelijks in beeld. Nou ja, misschien als doorkijkje van een doorzonkamer van een woonboot. En ja, de meeste woonboten hadden dan ook nog eens een voortuin mét muur.

Kortom, ik had al een flink stuk gewandeld voordat er eens zicht kwam op de Vecht zelf. Op de achtergrond zie je Weesp weer. Hoewel ik al een paar kilometer had gewandeld was ik door al het gekronkel van de riviet niet echt ver van die gemeente gekomen.

Maar dan gaat de rivier toch opeens snel naar het noorden en nadat ik over de A1 was gewandeld – die weg ligt in een tunnel onder het pad door – naderde ik Muiden. Net toen ik het stadje in liep begon het te regenen en moest ik mijn regenpak aan. Het was eigenlijk koffietijd. Op pad dus naar een café en dat vond ik snel: Brasserie Floris. De naam kon niet toepasselijker zijn!

Een kwartiertje later was de regen grotendeels overgetrokken en werd het tijd om het pad verder te volgen. Dan volgt vrij snel een hoogtepunt van de wandeling: het Muiderslot. Toch ben ik daar niet op bezoek gegaan, dat doe ik nog wel een andere keer. De dame achter de kassa liet me even door om een passende foto te maken. Het ziet er nu wat triest uit maar ja, het is nog geen zomer en het had net geregend …

Nu volgt er een lange route door een vogelgebied. De A1 raast hiernaast maar door de geluidsschermen geeft dat niet meer dan wat geruis op de achtergrond. Niet vreemd in dit van wegen en spoorlijnen vergeven gebied. Het ziet er best goed uit en af en toe laten wat vogels zich ook nog zien. Natuurlijk zijn er de waterhoentjes en de ganzen die zich nogal manifesteren maar af en toe ook wat geluidjes die ik niet thuis kan brengen.

Na een goed uur maakt het pad een scherpe bocht en vanaf hier loop ik langs met Naardermeer, een gigantisch natuurgebied.

Bij een bankje langs de weg neem ik mijn lunch. Het is droog en ook weer wat lichter. Het regenpak heb ik al weer uit gedaan hoewel ik in de verte wel weer wat donkere wolken zie. Maar die zullen langsdrijven.

Na de lunch weer dapper op pad. Al spoedig mag ik weer op zachte ondergrond lopen. Het is duidelijk dat hier gewerkt wordt maar er is een helder pad dus ik vervolg mijn weg. Dan moet ik een watertje oversteken. Dat ziet er niet goed uit, er is geen bruggetje. Er ligt een plank maar als ik daar op stap blijkt de ondergrond veel te drassig en stap ik in het water. Mijn andere voet glijdt dan ook in de modder. Snel terug maar toch heb ik nu wel natte voeten. Er toont zich een alternatieve route die ik behoedzaam volg. Bij een sluisje kan ik oversteken maar het is duidelijk niet daarvoor bestemd. Dat lukt. Ik loop tot de spoorbaan waar ik door een hekje moet. Aan de andere kant staat een bord van Natuurmomumenten: route tijdelijk afgesloten!

Na dit avontuur wandel ik weer verder langs de Vecht. Schitterend gebied nu er niet te veel woonboten meer zijn. Het maakt allemaal ook deel uit van de Hollandse Waterlinie dus iets verderop is weer een fort: Uitermeer.

Daarna weer verder maar nu langs een redelijk drukke provinciale weg. Dat is niet echt leuk, maar het is de moeite waard, want na een goed half uur kom ik bij de Ankeveense plassen. Het eerste stuk van het pad is net voorzien van een nieuw wegdek wat kennelijk niet alleen voor voetgangers is bedoeld. Maar voor nu is het prima. De omgeving is verder fantastisch en dit is nog maar het eerste stuk.

Het pad gaat vervolgens praktisch door de plassen: aan weerszijden water. Aan het begin kwam ik nog een hondenuitlater tegen maar na dien niemand meer: de rust is overweldigend. Ook is er geen geraas van weg of spoorlijn meer te bespeuren. Het enige minpuntje: het was weer begonnen met regenen: een driezelregen. Niet veel maar wel nat. Het mocht de pret niet drukken.

Na zeker een uur wandelen kwamen de contouren van Kortenhoef in beeld. Het was nog een flink eind voordat ik er eindelijk was maar nu was er duidelijk meer reuring. Na wat wegen gekruist te hebben kwam ik in het dorp aan. Het mag geen naam hebben.

Maar er is een bushalte. Ik moest een klein half uur wachten voordat de bus voor Weesp langs kwam. Het was in de tussentijd weer droog geworden. Ik had alle tijd om de regenkleding weer uit te trekken en me voor te bereiden op de weg terug naar Weesp.

Ik wandelde die dag ruim 25 kilometer en deed daar 6,5 uur over waarvan een klein uur pauze.