Om half elf bracht de bus mij weer bij de ingang van de Dordtse Kiltunnel. Het was (nog) droog dus stapte ik welgemoed de tunnel in. Ik hoefde geen tol te betalen, in tegenstelling tot de automobilisten. Zoals je op de foto ziet is er geen scheidingsmuur tussen de rijbaan en het fiets/voetpad. Dat betekent dus een behoorlijke herrie in de tunnel. Maar goed, hij was ook niet al te lang. Aan de andere kant was een nis met daarin een roltrap – ja ja – naar boven.

Een klein stukje boven de tunnel terug en dan de dijk langs de Dordtse Kil op. Er is behoorlijk veel verkeer op dat stukje rivier. Verderop zijn ook nog havens aangelegd en er liggen veel schepen. Waarschijnlijk wachten die op voldoende diepte verderop.

Ik volg de dijk tot het plaatsje De Wacht en van daar af ga ik meer landinwaarts op het eiland. In de richting van het Hollands Diep. Het plaatsje is overigens miniscuul, het heeft eigenlijk maar één straat: de Wacht.

Als ik weer een stuk verder gelopen ben zie ik het al: dreigende donkere wolken. Er is nog geen neerslag te zien maar dat zal niet lang duren. Als ik verderop het TGV-spoor oversteek breekt de bui los. Daarna blijft het druppelen … soms wat meer en soms wat minder.

Het wandelpad leidt over enorm lange stukken dijk. Ze hebben ook nog spannende namen als Boomdijk, Sasse Dijk en Hoge Dijk. Welke nu precies welke was is me niet zo duidelijk. Af en toe staat er een bordje …

Na ruim 7 km gelopen te hebben begon ik mij af te vragen waar ik eens even kon rusten. Maar toen kwam even verderop de “Theetuin Beversoord” in beeld. Het zag er stil uit, zou er iemand zijn? Toch maar de dijk af naar beneden gelopen. Tja, de theetuin was natuurlijk niet in gebruik maar ik mocht even in de kas zitten om uit te rusten. Even uit de regenkleding. Ik was daar niet alleen. Het was hier kennelijk een zorgboerderij dus overal waren zwakzinnigen bezig met hun klusjes. Of ze stonden of zaten zo maar. Ik nam er maar mijn lunch, daar was het nu toch tijd voor.

Na de lunch regende het nog steeds maar wel minder. Na verloop van tijd kwam ik bij Strijensas met een eeuwenoud sluisje met een ook redelijk gedateerde hefbrug. Ook dit plaatsje is niet al te groot maar er is wel heel veel nieuwbouw. Er zou hier ook ergens koffie geschonken worden maar ik heb nog niet zo lang geleden geluncht dus ik ga niet op zoek.

Vlak na het dorpje kan ik linksaf het natuurgebied Oeverlanden in. Nu is het droog dus ik doe mijn regenkleding uit en wandel op een keurig pad. Er staan behoorlijk wat auto’s geparkeerd op de naastgelegen parkeerplaats maar in het gebied kom ik geen mens tegen.

In de verte zie ik een torentje staan, een als motte verkleed uitzichtpunt is het eigenlijk. Dat doet me er aan denken dat dit het Graaf Floris V pad heet en dit is misschien wel het enige van deze etappe dat er aan herinnert. Hier begon het weer te druppelen dus was het weer tijd om de regenkleding aan te trekken.

En natuurlijk is er ook kunst in het natuurgebied. De naam stond in een cachebeschrijving: boter, kaas en eieren. Op een tafel is inderdaad het spel uitgezet, op de andere een groot ei en op de derde kaas. Het kan ook “de Kunst van het Picknicken” heten, ik heb dat niet verder nagezocht.

En toen moest ik kiezen. Bij een kruising rechtdoor zou mij door het Land van Essche leiden, dat is een volgend natuurgebied. Dat maakt de route langer en dat trok niet met dat regenweer. Bovendien was ik er niet zeker van dat aan het eind het pontje zou werken. Als dat niet het geval is zou ik weer helemaal terug moeten lopen. Ik koos dus voor de saaie route over de Schuringse Dijk.

Aan het eind van die dijk begon ik mij af te vragen waar ik weer eens even kon uitrusten. Bij een boederij was een geocache verstopt en bovendien hing er een soort touwstoel. Nadat de cache gelogd was ben ik daar maar eens gaan zitten en een mueslibol met het restje melk weggespoeld. Het was wel even lekker om zo de beentjes te laten bungelen …

En dan, even verderop, weer een lange dijk. Deze is de Buitendijk. Afgezien van schapen is er alleen wat verkeer op het fietspad en de weg verder landinwaarts. In tegenstelling tot de andere dijken is hier het talud niet zo heel erg hard en dus wat prettiger om te wandelen. Waar dat door komt zou ik niet weten. Links van de dijk de Oosterse Slobbegorzen en andere griendlanden. Het uitzicht is best mooi.

Na wat meanderen door de nieuwbouw van Numansdorp kom ik op de Fortweg. Inderdaad is er een fort, Fort Buitenhuis, maar dat laat ik (letterlijk) links liggen. Net op dat moment piept even de zon door. Op de foto toont dat de wolken er achter nog donkerder!

Langs de fortweg loopt natuurlijk ook een dijk die de dorpshaven afschermt. Dichter bij het dorp is er nog een jachthaven, hier voornamelijk zeilboten. Aan het eind van de route staat het Schippershuis. Ik ben geen schipper, maar het lijkt me wel een geschikte plek om een biertje te nemen. Daarna met bus, metro en trein terug naar huis!

Deze route was best lang, 25 km en ik heb 3 caches gezocht en gevonden. Het was wat nat om er veel meer te zoeken, er lagen er hier best wel veel. Volgende keer verder!