MiSol weather station

The former hardware gave more and more problems. They were Alecto WS-4000 components that really had served their time. A serious problem with the weather station was that the temperature sensor heated up too fast in the sun light. Attempts to solve the problem with a solar operated fan failed so far.

The MiSol weather station has a fancy design and – as most models nowadays – has the thermometer mounted more in the shade of the case. It appears to be equivalent to the outdoor unit of Fine Offset models WH2300 and HP1003 as well as to the Buienradar weerstation BR-1800. The documentation was promised to be delivered with the unit but it was absent. Scanning the web did not yield immediate success but after a while I found one other amateur that used the same outdoor unit. On his web site he describes most of the soft features of the station. Upon request he sent me some more. With these I got the unit hooked to a Raspberry Pi computer using an RS485-USB stick.

The unit contains no pressure sensor, so the Raspberry Pi was equipped with a BME280 mounted on a small breakout board. The software to control the outdoor unit and the pressure sensor was – after all specifications were figured out – relatively simple. Interfacing to the USB-connector uses standard commands and the pressure sensor was interfaced using WiringPi. It is now working for a few days without problems and it is feeding Weather Underground, KNMI-WOW and maybe in the future to other organizations. The widget on the left bar should connect to the weather data.

Echoes van Pink Floyd

De enige reden waarom ik de LP met de naam Meddle van Pink Floyd ken is door het relatief lange nummer Echoes. De naam is maar ten dele terecht, het is meer electronische synthesizer-muziek waar af en toe wat echo-effecten in doorklinken. Dat is echter best wel normaal voor dat soort muziek.

De opname heeft een lange tijd geduurd en dat is af en toe wel te merken aan stukken die niet zo geweldig goed op elkaar aansluiten. Niettemin is het een van de betere platen die ik in die tijd gehoord heb. Wat ik niet meer zeker weet is of deze plaat van mij zelf of van mijn zus was. Niet dat dat veel uitmaakt, ik nam de meeste platen toch op.

Consultancy role game

One reason for an organization to employ a consultant is because there is a problem for which it is deemed that specific expertise is needed. Let me state beforehand that this is a very strange situation. Who would know more about the organization than the people working there themselves? It is almost certain that all the required knowledge is in the organization but that there is some specific – that is to say at least one – aspect that prohibits the people from addressing the problem. This is a very common situation and the method that is described below aims to help resolve this.

It is for certain that inviting an expert to discuss the problem may help. Many times, explaining the problem to a person who has not been exposed to it before already allows the people to see the solution themselves. For that situation, one just needs a patient listener who tells you when something is not clear. The role game that we discuss here actually allows people to solve problems amongst oneselves. In all cases, the art is to find a flaw in the reasoning that so far has kept the organization from finding the solution. The game below is designed in such a way to avoid the situation where the consultant is caught in the same trap by following the same flaw in the reasoning.

Roles
When a group is formed, roles are to be assigned. In this game there are three different roles. One is the problem owner, the next is the discussion leader who monitors the process and who notes down important facts and the other group members are consultancy students. The latter term originates from the fact that this game has been done many times during courses that we taught in universities and companies.

Stages
In this game we discriminate five different stages: preparation, problem statement, problem evaluation, solution generation and conclusion.

During the preparation, the roles are distributed and the problem owner is instructed how to present the problem. This problem statement must involve the desired state or process and the methods and/or experiments done to achieve this – and failed so far. A chronological order is not necessary and may even be undesirable. The best situation is where the problem owner has the problem written down on a single sheet of paper. The problem owner is to read each line slowly so that the consultancy students may ponder each. He should be prepared to stop at every instant of time such as required by the consultancy students.

During this part of the game, the consultancy students should not ask questions other than to clarify the text itself. They should carefully and quietly listen to follow the factual information. After each line, they should try to think of what the next line from the problem owner should be within their understanding of what has been said so far. At each point where their idea differs from what the problem owner states, they should make a note of this discrepancy. The problem owner may be stopped at any time to allow for time to write something down. Again, there should not be a discussion yet.

When the problem owner has brought forward his statement, the problem evaluation stage is entered where consultancy students may ask questions to clarify particular aspects to make their idea and notes clear. Still, no discussion is to take place but the consultancy students may benefit from each other’s questions and the subsequent answers from the problem owner.

When all questions are handled, the solution generation stage is entered. This is the time where the consultancy students may discuss amongst themselves about the discrepancies that have been found. The discussion leader is to take care that all discrepancies are dealt with, even if these seem to be similar. The problem owner is not to participate in this discussion but may – when asked – provide additional factual information.

Conclusion
After some time, a conclusion is drawn from the solution generation discussions. It is very common that the time for discussions proves to be too short but that in itself is not a problem. There may be more than one line of reasoning that may lead to a solution. These should be noted down by the discussion leader for the problem owner.

The role game described above does not necessarily lead to a solution of the problem but may point at discrepancies between information provided by the problem owner and what appears to be logical from common knowledge. These should then be taken home by the problem owner to work out.

Zonnepanelen

Aanvankelijk waren aan de zijkant van het huis, bovenop de pergola die als “carport” dienst doet, zonneboilers gemonteerd. Na wat jaren bleek dat we daar eigenlijk nauwelijks gebruik van maakten. Wel van de zonneboiler op de schuur, die voor de wasmachine wordt gebruikt. Het plan is om die te vervangen door een van de grote die hier vandaan komt.

De ruimte die vrij kwam werd gebruikt voor twee grote zonnepanelen, 2 bij 1 meter die 360 Wp zijn. Dat wil zeggen dat ze onder standaard-omstandigheden 360 Watt moeten kunnen leveren. Met zijn twee├źn verwachten we zo’n 500 Watt maximaal. De panelen zijn van het type Phono Solar Mono en werden geleverd door de firma Sunsolar in Oss. Bezorgen was me te duur dus ik heb ze zelf daar opgehaald. Het pakket bestaat uit twee panelen, een micro-omvormer van het type YC600 van APS. Verder listig ontworpen metalen montageprofielen en wat bevestigingsmateriaal.

Het monteren was redelijk eenvoudig. De onderkant van de profielen is voorzien van een gleuf waarin prima slotbouten passen die door een gat in de balk van de pergola aan de onderkant vastgeschroefd kan worden. De montage van de panelen kan niet eenvoudiger. Aansluiting van de panelen op de omvormer is keurig op de omvormer aangegeven.

Het enige minpuntje is de onhandige kabel om de omvormer aan te sluiten. De draaddikte is voor hoge stroom voorzien terwijl de twee panelen samen de 3 Ampere niet zullen halen. Daar moet dus nog wat aan gedaan worden. Voorlopig zijn ze provisorisch aangesloten. De afwerking wacht op de levering van kWh-meters en dergelijke. Het precieze geleverde vermogen ken ik dus nog niet, maar de slimme meter geeft af en toe al aan terug te leveren.

Ombouw Opel Vivaro tot kampeerwagen (12)

In de tijd dat wij op vakantie waren en dat ik – vanwege de kou – niet naar de werkplaats kon komen heeft de inbouw van de kampeerbus niet stil gestaan. De achterkast is nu gemonteerd boven de linkerwielkas met aan de voorkant de ruimte voor de watertank. De achterkast is zo gemaakt dat de bedbank precies op de hoogte van de kastrand komt. De kastdeuren zijn zodanig gemonteerd dat de kastinhoud ook bij neergeklapte bedbank toegankelijk is.

Hoe de voorkant verder worden gaat – afgezien van de kleur van de wandafwerking – is goed te zien in de andere kampeerbus die tegelijkertijd gemaakt wordt. Deze bus is nu praktisch klaar. Links onder de bank zie je de hoogte-indicatie van de schoonwatertank en daarboven weer een kastje. In het midden, onder het kooktoestel en de wasbak, twee lades en daaronder een kastje. Rechts de koelkast met daaronder nog een lade. Achter de bestuurdersstoel de overkapping van de huishoud-accu.

Veel van het materiaal dat voor de voorbouw nodig is, is al tegelijkertijd met de andere wagen gemaakt. Hier en daar in de werkplaats staan de diverse onderdelen.

Tenslotte is ook de gasaansluiting achter de schuifdeur al gemonteerd. De gastank en de afvaltank zitten onder de wagen. Kortom, er is al veel gebeurd in de afgelopen tijd ondanks dat ik er zelf niet bij kon zijn.

Trio Hellenique – Zorba

Af en toe valt me weer iets binnen. Zo ook met dit plaatje. Het was zeker opzwepende muziek en toendertijd stond de radio er bol van. Menig televisieprogramma had ook een optreden van dit trio. Ik denk dat ik het gekregen heb voor mijn verjaardag of zo, maar ik kan me dat niet goed herinneren.

Ik weet ook niet zeker of ik de versie die hierboven afgebeeld staat gehad heb; ik heb het nu niet meer in ieder geval. Wat ik me vagelijk herinner is dat er op de achterzijde Pou to Pas stond. Maar er is geen een plaatje van Trio Hellenique met op de voorzijde de sirtaki uit de film Zorba de Griek en op de achterzijde dit nummer. Het hierboven afgebeelde plaatje is het eerste uitgebracht, dus dat zal ik wel gehad hebben.

In a Gadda da Vida – The Iron Butterfly

Ad Visser koos voor zijn radioprogramma SuperCleanDreamMachine graag langere, toendertijd als psychedelisch aangemerkte, nummers. De drumsolo in In a Gadda da Vida maakte een bijzondere indruk op mij en na wat sparen kon ik de plaat van Iron Butterfly kopen. De tekst van het liedje zei me eigenlijk weinig, maar toendertijd – en eigenlijk nog steeds – gaat het mij om de muziek zelf met een jazz session achtige compositie. Pas later begreep ik dat de titel In a Gadda da Vida eigenlijk In the Garden of Eden had moeten zijn, althans dat wil de mythe. De tekst zou daar inderdaad beter bij passen.

Eigenlijk had ik toen nog geen eens een platenspeler. Ik moest de plaat opnemen met de platenspeler van mijn ouders om die vervolgens met mijn bandrecorder op mijn kamer af te spelen. Ik had zelf een versterker en ook een FM-tuner in elkaar geprutst aan de hand van bouwpakketten en dergelijke. De luidsprekers had ik ook zelf gebouwd.

Het nummer was de B-kant van de hele LP en nam met zijn 17 minuten een flinke hoeveelheid magneetband in beslag. Al gauw vond ik de nummers aan de andere kant minder interessant en die verdwenen dan weer van de band. Daarvoor in de plaats kwamen andere muziek, vaak van de radio.

Fleetwood Mac

Sony-o-Matc TC900-S

In de zomers kon ik vakantiewerk doen en met het verdiende geld heb ik rond 1968 een heuse bandrecorder gekocht, een TC900-S van Sony. Hoewel de spoelen maar 8 cm waren was de bandloopsnelheid laag, ik koos de laagste snelheid van 4,75 cm/s want dan kon je lekker lang met een bandje doen, ongeveer 30 minuten. Omdraaien kon ook en dan had je een uur muziek.

Opnemen van de radio was goed te doen, maar dan kwam er vaak gepraat doorheen. Zo was er het razend populaire programma SuperCleanDreamMachine van Ad Visser. Een supergaaf programma dat tegenwoordig zijn gelijke niet kent. Je kunt op de webstek de muziek nog eens horen. Het enige nadeel was de – op zich origneel uitgevoerde – voice-over van Ad Visser. Vele dinsdagavonden in bed hiernaar liggen luisteren. Daarna kwam ook een goed programma Candlelight van Jan van Veen. De zweverige manier waarop hij de gedichten voordroeg stond me niet zo aan, maar de muziek was prima.

Op school was een bluesband ontstaan, Scapa Flow noemden ze zich. Hun inspiratie bestond onder andere uit Fleetwood Mac en ik kon wat nummers van een schoolmaatje overnemen. Zo kwam ik voor de eerste keer in aanraking met hun – wat mij betreft – topnummer Oh Well . De andere nummers op de betreffende langspeelplaat – ik zou echt niet meer weten welke dat was – maakten minder indruk op me.

Veel later – toen ik het bandje al lang en breed weer kwijt was – heb ik de verzamel-langspeelplaat nog eens beluisterd. Toen werd ik ook nog wel bekoord door the Green Manalish . Mijn voorkeur voor wat langere nummers was toen een feit. Na nog eens luisteren naar die verzamelplaat vind ik nu alle nummers wel wat hebben.

Ekseption

In het begin van mijn mulo-periode begon de groep Ekseption furore te maken. Na verloop van tijd kon ik een grammofoonplaat er van bemachtigen. Bijna alle nummers van de plaat vond ik wel goed, maar the 5th vond ik – met vele anderen – een goede mix.

Op een gegeven moment was ik een soort disc jockey en speelde platen bij schoolfeesten die mensen mij aan kwamen brengen. Ik had zelf niet veel platen die hier goed voor waren maar ik had er ook wat van mijn zus meegenomen. Bij de paar keren dat ik dat deed – zoveel schoolfeesten waren er nou ook weer niet – was steeds de opzwepende Sabeldans van Ekseption het meest favoriet. Het kwam voor dat ik deze wel vier keer op een avond draaide.

In later jaren begon hun muziek me wat tegen te staan. Bovendien begonnen ook anderen het idee op te pakken, zoals James Last. Het werd eigenlijk meer van hetzelfde zonder veel verassingen. In later jaren heb ik nog – tweedehands – hun dvd The story of Ekseption gekocht om nog eens terug te kijken naar die tijd en te luisteren naar hun nummers. Mijn mening is daar niet door veranderd.