Stel je eens voor: je hebt je leven gegeven om je land te regeren en na afloop dragen ze je ten grave met veel geschenken om in het hiernamaals goed terecht te komen. Niet lang daarna komen dezelfde werkers die je tombe gemaakt hebben de spullen er weer uit halen; wat heb jij er immers nog aan? En dan, na vele eeuwen rust is het opeens dagelijks een drukte van belang. Heel veel mensen verdringen zich om de muurschilderingen, de hier en daar nagelaten spullen en van misschien jezelf als mummie. Het lijkt mij niks! Maar ja, ik weet natuurlijk niet hoe een overleden farao zich voelt …

Het complex is enorm en er zouden meer dan 60 graven zijn. Eigenlijk is de beste optie om vanuit een luchtballon te kijken maar toen zagen we het niet. De foto hiernaast geeft maar een klein deel weer. Veel steen – geen groen – met hier en daar een gat in de wand. Bovenop de eerste tombe, van Setnakht, staat op de berg een pyramide als een soort wegwijzer.

In de tombe veel mooi gekleurde reliëffen en ook de sarcofaag. De suppoosten hier proberen allemaal wat bij te verdienen. Bij deze kregen we de gelegenheid om van bovenaf de sarcofaag te fotograferen … maar daarna moest er bakshees komen!

De volgende tombe was van Ramses III. Daar vonden we ook hele mooie reliëffen. Van elk daarvan bestaat er een zeer gedetailleerde uitleg … maar die heb ik niet onthouden. Ook hier was een vaste bewoner neergestreken: een sprinkhaan. Het deed me aan een bijbelverhaal denken.

De laatste tombe die we bezochten was van Ramses IX. Ook hier weer mooie afbeeldingen met als bijzonderheid apen en veel bootjes.

Deze was ook minder diep wat er op duidt dat deze farao niet zo lang geleefd heeft. Men begon immers met het maken van de tombe bij het aanvaarden van de regeringsverantwoordelijkheid.

Na deze graven konden we ons opfrissen bij een alabasterfabriekje. Alabaster is die steensoort die doorschijnend is. Er worden dus lampekappen van gemaakt. Er werd gedemonstreerd hoe de spullen hier gemaakt worden. Daarna werden we natuurlijk door het winkeltje geleid wat er naast lag. Maar we kregen koffie en thee en hadden dus geen reden tot klagen!

De laatste tempel van deze rondreis was die van Hatsjesput, de vrouwelijke farao die het langst regeerde … zo’n 22 jaar. De tempel is bijzonder omdat ze Somalische invloeden liet zien. Nu zijn de reliëffen al lang aan de buitenlucht blootgesteld dus niet van denderende kwaliteit. Maar je kunt wel wat midden-afrikaans er in herkennen. Ook hier een huisdier: een arend die rondvloog op zoek naar een prooi.

Op de weg terug kwamen we nog langs de kolossale beelden van Memnon die de farao Amenhotep III voorstellen.

Hiermee besloot deze excursie. We waren vanaf 7 uur tot ruim 1 uur op pad. Vanochtend was het best wel fris maar nu was het weer moordend heet. Er zou een zandstorm op komst zijn, maar dan zijn wij al weer weg.