De grafsteen van Henkie Mieremet

2015-10-18 13.33.11

In het voorjaar van 2015 zou er een lezing gegeven worden over Goeie Mie, de gifmengster van Leiden. Die bijeenkomst miste ik, maar in oktober werd er nog een georganiseerd en daar zijn we naar toe gegaan. De locatie was de aula van de begraafplaats Groenesteeg in Leiden. Om een goed plekje te kunnen bemachtigen waren we al vroeg er naar toe gegaan. We werden opgevat door de organisatoren en nog een of twee andere geïnteresseerden. Wat rondkijkend door de aula viel mijn oog op een grafsteen met de naam Henkie Mieremet. Het trok de aandacht omdat (1) het een kleine steen betrof en (2) het kind jong gestorven was. Een van de dames organisatoren vertelde mij dat niemand wist waar de steen vandaan kwam en zelfs niet of hij op de begraafplaats hoorde. De naam Mieremet was bovendien interessant omdat Maria Catherina van der Linden, de dochter van Goeie Mie,  getrouwd is geweest met ene Pieter Mieremet. Was het wellicht familie?

Hendrik Mieremet

Ik heb wel wat ervaring in het opzoeken van genealogische gegevens en ik vertelde hun dat gegeven de informatie op de steen het niet al te moeilijk moest zijn wat gegevens boven water te krijgen. Nog diezelfde avond kon ik de overlijdensberichten van Henkie tevoorschijn halen. Met die informatie moest het mogelijk zijn om in het archief van Leiden verder te komen.

In de Kerstvakantie van 2015 was er wat tijd om het archief in te duiken en al vrij snel waren we er achter dat het meeste werk al gedaan was. Op de webstek mijnstambomen.nl staat in feite alles wat we wilden weten. De belangrijkste gegevens heb ik hieronder samengevat in een schemaatje waarbij de kwartiernummers (bv. VII.21 voor Hendrik Mieremet) zijn terug te vinden in de stamboom op de webstek.

parenteel

De vraag of Henkie Mieremet familie was van Goeie Mie is dus in principe met ja te beantwoorden, hoewel ik sterk betwijfel of na drie generaties men nog actief familiebanden onderhield. Van mijn eigen familie weet ik dat twee gezinnen, waarvan een mijn grootouders, op een steenworp afstand van elkaar woonden terwijl daar, voor zover mijn vader wist, nooit uitgebreid contact mee is geweest. Om het diagram te verduidelijken, de gemeenschappelijke voorouder is Hendrik Mieremet (VII.21).  Goede Mie is gerelateerd aan de oudere zoon Pieter Mieremet (VIII.19) en Henkie van de jongere zoon Willem Frederik Mieremet (VIII.25).

De andere vraag betrof de herkomst van de steen. Wat zoeken in het (digitale) archief van het Leidsch Dagblad leverde de gezochte informatie. Enigszins schokkend was het om vast te stellen dat de steen van Henkie al eerder in het nieuws was geweest. Zo meldt het Leids Dagblad van 1995 over een teruggevonden grafsteen in de Zijlsingel. Op 20 juli 1995 stond in het Leidsch Dagblad dat duikers de steen hadden gevonden en op 28 oktober van dat jaar was de grafsteen weer verdwenen. De heer Piet de Baar wist het volgende te vertellen: Henkie Mieremet, overleden 18 oktober 1929, werd 22 oktober d.a.v. op Rhijnhof begraven in het huur-zandgraf nr. 38, 2e klas. D.d. 9 april 1930 is het bewuste steentje op het graf geplaatst: schuinstaand, groot 50x35x5 cm. En wel door H.W.K. Bijl, Voldersgracht 28, stiefvader van de overledene. De moeder was Maria Blom. Voor het steentje was per jaar fl1.50 aan rechten verschuldigd.

Goed, de steen komt dus van een andere begraafplaats. Maar hoe hij bij de begraafplaats Groenesteeg terechtkwam werd nog niet duidelijk. Uiteindelijk blijkt dat de stenen zoals deze zijn gebruikt om een trapje te maken voor de grafmaker/tuinman om water te halen uit de Zijlsingel, aldus nieuwsbrief nummer 68 van januari 2016 van de begraafplaats.

Het zal mij benieuwen wat er nu met het grafsteentje gaat gebeuren. Wellicht wordt het bewaard als aandenken aan de laatste grafmaker/tuinman. Of duikt de steen binnen een aantal jaren weer ergens anders op …

 

Deurbel vervangen

Het zal is wel in een keer goed gaan! Omdat ik slecht hoor – zeker als ik in mijn werkkamer op de eerste etage of de hobbiekamer op de tweede verdieping zit – is het nodig om mij te waarschuwen als iemand aan de deur is of als er iemand via de serredeur naar binnen loopt. Daarvoor hadden we van de firma Heidemann wat spullen: een elektronische gong voor op de eerste etage, een belknop-zender bij de voordeur en een bewegingsmelder bij de serredeur. Aanvankelijk voldeed dat prima maar af en toe – en de laatste tijd in toenemende mate – kwam er vals alarm van de detectoren.
Lees verder Deurbel vervangen

De geschiedenis herhaalt zich

Haagse Schouw bij Leiden (C.H. van Amerom 1804 - 1874)
Haagse Schouw bij Leiden (C.H. van Amerom 1804 – 1874)

Het was weer eens tijd voor het vervangen van mijn identiteitskaart en daarom had ik een afspraak op het stadhuis te Leiden. Daar aangekomen bleek mijn pasfoto niet aan de nieuwste normen te voldoen en ik werd er op uit gestuurd om een nieuwe te laten maken. Tegenover het stadhuis in de Breestraat zou ik wel een geschikte winkel kunnen vinden.

De fotowinkel was druk maar na even wachten werd ik geholpen. Of ik maar mee naar achteren wilde lopen waar de pasfoto-opstelling stond. Ik moest plaatsnemen op een draaikruk en de lampen om mij heen werden afgesteld. Ondertussen maakte ik een opmerking over de drukte waarop de winkelier zich beklaagde over de afnemende belangstelling voor fotografie. Zelfs pasfoto’s zouden binnenkort wel eens op het stadhuis gemaakt kunnen worden en dan kon hij wel sluiten. De foto werd ondertussen gemaakt en de winkelier hield zich bezig met het afdrukken en vervolgens het bijknippen ervan zodat het in het kartonnen houdertje paste.

Ondertussen piekerde ik verder over de opmerkingen van de fotograaf. Een tijd geleden deed ik stamboomonderzoek naar een voor- en achternaamgenoot die rond 1900 naar Amerika was geëmigreerd. Zijn achterkleinkind had mijn webstek gevonden met daarop de stamboom van mijn familie. Daardoor geprikkeld had zij contact met mij opgenomen. Bij dat onderzoek was ik op de familie van Amerom uit Leiden gestuit waarvan een van de telgen een halfbroer bleek te zijn van mijn naamgenoot. De opa van die halfbroer was de Leidse schilder Cornelis Hendrik van Amerom; hij leefde van 1804 tot 1874. Zijn belangrijkste bron van inkomsten op latere leeftijd was het geven van tekenles en het portretschilderen. Hij had daartoe een atelier aan de Papengracht. Door de komst van de fotografie zag hij zijn inkomsten sterk dalen. Pogingen om over te gaan op de fotografie faalden en de opbrengsten bleven lager dan de investeringen.

Toen de winkelier klaar was en de rekening opmaakte meldde ik hem dat dezelfde geschiedenis zich zo’n anderhalve eeuw geleden ook moest hebben afgespeeld, wellicht niet ver van dit adres. Na betaald te hebben nam ik afscheid van een verbouwereerde man. Gelukkig werd hij snel weer afgeleid door andere klanten die geholpen wilden worden.

RPi repair: SD card slot

The Raspberry Pi uses as disk memory an SD card and for that purpose  has an on board SD card slot. The component is badly designed and breaks down easily as many an RPi owner has found out. It is a pity that the card holder is not more robust but on the other hand, the overall cost of the board had to be kept at a minimum.

2016-05-14 09.08.59

Anyway, the slot breaks down easily which gives rize to irratic behaviour. Lots of ideas have been posted to repair it and these range from glueing a piece of credit card on top of the card holder to replacing it by a micro SD card holder. None seemed satisfactory to me and I looked for a more robust solution.

It turns out that almost the same card holder is made by Würth Elektronik under the type name  WR-CRD. The advantage of this model is that it uses metal to force the card into position and not plastic as was the case with the previous one. The card holder is almost the same because, where the original has two switches the replacement only has the one for detecting the presence of the card. Carefully desoldering the broken card holder and – with slight bending of the contacts of the new card holder to the soldering pads before soldering will have an immediate positive result. It turns out that the other switch for detecting write-block is not necessary: the contacts can be left free (on the photo the top two small soldering pads).

This card holder now already is in function for half a year without problems. I assume it will last “forever”,  i.e. as long as the RPi itself!

Note added after repairing the second RPi. There are two issues to take care of: (1) the orientation pins on the back side – made out of plastic – should be removed so that the socket mounts flatly and (2) only the connections to the switch needs to be bent slightly to avoid short circuiting across the soldering pads.