Het zou gisteren droog zijn met redelijke kans op zon. Wel, na een lange tocht met trein en bus kwam ik toch aan in een wat vochtig Dinteloord. Het leek echt of het er geregend had en het wolkendek beloofde niet veel goeds. Maar ja, ik was na die lange reis dan toch hier dus waarom niet verder gelopen. Ik moest maar hopen dat het beter zou worden.

Ik kwam met de bus nogal een eind van het begin van de tocht dus ik moest nog zo’n 1,5 km lopen voordat ik daar was. Eigenlijk is dit een punt iets verderop het traject maar of ik nu langs de ene kant of langs de andere kant van het stadje loop maakt niet zo veel uit.

Het begon natuurlijk weer met een dijk, dit keer de Stoofdijk. Na een T-kruising ging die over in de Oudlandsedijk en daar was zowaar een pad dat onderlangs de dijk door het gras ging. Dat was al weer een stuk aangenamer. Geen gehannes met auto’s en een zachtere bodem om op te lopen.

Natuurlijk duurde dat niet heel lang en voor de kruising naar de Smallendijk kon ik al weer verder over asfalt. Wel stond er bij de krusing een bankje. Dat was wel aardig want het was precies tijd voor een rustpauze vond ik. Even de benen omhoog en een appeltje oppeuzelen.

De lucht begon wat vriendelijker te worden. Het uitzicht is zoals bijna overal hier wijds over boerenvelden. Voor even is dat aardig maar ik begon er toch wel een beetje genoeg van te krijgen.

Naarmate ik meer in westelijke richting liep begon de omgeving steeds vriendelijker te worden. Goed, er waren nog steeds boerenlanden maar er was bijvoorbeeld een beboste dijk waar ik langs liep. Natuurlijk had ik liever door dat bos gewandeld maar daar was geen pad door en het was afgezet. Maar in ieder geval geeft dit hoop op de toekomst

Nog weer wat verder liep ik de Vlietdijk op en ging het pad langs de Dintelse Gorzen, een natuurgebied dat momenteel niet toegankelijk is. Anders had ik natuurlijk het pad er door heen mogen lopen. Niettemin begint het uitzicht toch wel fraai te worden. Het water dat je ziet is de Steenbergse Vliet.

Verderop een sluizencomplex. Hier ligt een eiland in de Vliet en deze kant is afgesloten door een sluis waar ik zonder meer overheen kan lopen. Het is behoorlijk smal dus fietsers moesten achter mij blijven totdat ik aan de overkant was.

Aan de andere kant van het eiland de Beneden Sas. Met name dit sluisje is heel oud en al meerdere malen gerestaureerd. Het ligt naast een haven met heel luxe jachten en die willen natuurlijk graag door het sluisje naar buiten varen. Wandelaars en fietsers willen oversteken. Rijkswaterstaat heeft daarom hier een handbediende, beweegbare brug aangebracht die op verzoek door voetgangers en fietsers voor 5 minuten gesloten kan worden om over te steken. Dat kan met tussenpozen van een kwartier.

Het is hier een aardige plek om de lunch te gebruiken. Ondertussen kan ik met de voorbijgangers praten die noodgedwongen hier dus ook maar een pauze nemen.

Na de lunch voert de wandeling mij terug langs de andere kant van de Vliet. Maar wel weer over saaie asfaltwegen. Alleen het uitzicht is nog wel prima.

Verderop kom ik door het dorpje De Heen. Het heeft een kerkje en allerlei gemeenschapsvoorzieningen. Het ligt dan ook een flink eind van andere plaatsen dus het moet wel wat zelfvoorzienend zijn. Ik heb er echter geen winkels gezien maar die kunnen aan de andere kant van het dorp gelegen hebben.

Na De Heen mag ik al vrij snel de grasdijk op. Dat loopt een stuk fijner hoewel het wat onregelmatiger is. De wandelsnelheid is dan ook lager maar dat deert mij niet. Ik heb geen haast.

Na een tijdje neem ik weer eens een appeltje. Weer staat er een leuk bankje met uitzicht op een bootje waarop een man aan het werk is. Altijd leuk om naar werkende mensen te kijken. Het uitzicht is prima en zoals je ziet is ook de zon doorgebroken. Het wordt nog warm!

En dan een verrassing. Midden op de dijk met aan weerszijden water staat een groot hek. Het is gloednieuw dus het zal er nog niet zo lang staan. Tja, wat nu. Teruglopen is geen optie, dat is heel ver omlopen. Ik wurm mij langs het hek en kom op een verharde grindweg. Het gras is verdwenen. Verderop wordt me duidelijk dat men hier grondwerk verricht voor extra waterberging. Het is geen probleem om hier langs te lopen. Na een tijdje komt er ook een tractor over de weg aanrijden. Die moet toch echt ergens de weg op gereden zijn!

Eenmaal bij Fort Henricus aangekomen kan ik gewoon weer de openbare weg op lopen: er is geen enkele versperring.

Het fort is niet meer dan een graswal met een binnengebied waar veel bloemen te zien zijn: ik laat het links liggen. Nog een klein stukje – over de A4 – en ik loop Steenbergen in. Korte tijd later begint de reis terug!

Deze wandeling was in totaal 19 km lang en onderweg heb ik 5 caches aangedaan waarvan er twee gelogd.