Afgelopen week waren we in het meest noordoostelijke kopje van Nederland. U weet wel, waar Delfzijl ligt. We maakten daar een rondwandeling door de haven. Die begon bij het stationnetje dat daar vlak bij ligt.

Als eerste komen we langs de mond van de Eems, want daar ligt Delfzijl eigenlijk aan, en verrassend genoeg heeft men daar een zandstrandje weten te creëren. Het waaide flink en dus stoof het zand alle kanten op: er was dan ook niemand te zien op het strand. Maar met minder wind zal het er best wel druk zijn.

We lopen wat langs de haven en de stadsmuur van het oude Delfzijl en steken dan twee bruggen over om vervolgens een heel ander plaatsje in te lopen: Farmsum. Dat dorp moet vroeger wat geweest zijn. Nu rest slechts de Borchshof, een parkje, waar eerder de borg (burcht) van de welgestelde familie Ripperda stond. Niettemin is het aardig om langs de hoofdstraat te lopen. Er is een aardig kerkje en ook een geselpaal, zoiets hadden we nog niet eerder gezien. Een schandpaal kenden we wel. We fantaseerden dat als zeelui zich misdroegen ze aan straf konden ontkomen door aan boord van een schip te gaan. Maar meteen even geselen kon natuurlijk snel gebeuren zonder al te uitgebreide rechtspraak …

Weer wat verder bruggen, sluizen en een zoutmeer. Verderop zou nog een dorp liggen: Weiwerd. Voor die dag vonden we het wel mooi geweest en begonnen aan de wandeling terug om in het oude stadje de lunch te genieten. De volgende dag kwamen we toch in Weiwerd terecht. Alleen … er was niets, het leek meer een parkje. Na wat bordjes gelezen te hebben werd ons duidelijk dat dit dorp in de zestiger jaren op de nominatie stond om te verdwijnen om ruimte te maken voor uitbreidingen van de haven. Daar is het echter niet van gekomen. De gemeente wilde niettemin – de huizen waren al goeddeels gesloopt – de terp afvlakken zodat het als bouwterrein beschikbaar kwam. Daar kwam verzet tegen en in plaats daarvan dus nu dit parkje.

Er staan wat gebouwen van ondernemingen rondom die toch wel een landelijk karakter uitstralen. Alsof ze tot het dorp behoord hebben. Wat wel bewaard is gebleven is de begraafplaats. Daar vonden we nog wel wat boeiende verhalen.

Veel tijd besteedden we er niet meer aan. We gingen nog op zoek naar een geocache – die we vonden – en toen togen we naar onze afspraak. Bijzonder hoor, dat hoge Noorden!