Vanochtend 10 voor 10, volgens de klok op de Oude Kerk, begon ik bij het Amsterdamse Centraal Station aan de eerste etappe van het Graaf Floris V-pad. Het zou immers vandaag een bijzondere dag worden met weinig wind en relatief hoge temperaturen. Het was vanochtend nog wel wat fris en de straten waren nog nat. Maar met wat doorstappen zou ik wel warm worden.

Spoedig was ik bij het officiële beginpunt van de wandeling: de Dam. Hoewel op deze plek veel geschiedenis is verzameld is er niets dat aan Floris V herinnert. Het dichtst bij is misschien het Paleis op de Dam.

Na wat gekronkel door de oude binnenstad kom ik uit bij de Amstel. Die zal ik een hele tijd volgen. Eerst nog langs de statige herenhuizen en leuke bruggetjes, zoals de Magere Brug. Het wandelen is hier aangenaam want langs de waterkant is een pad aangelegd wat zelfs door fietsen gemijd wordt. Of zou hier stevig gehandhaafd worden?

Langzamerhand komen de volksere buurten met ook hun gezellige café’s. Eén trok mijn aandacht en ik moet zeggen … de verleiding was groot. Een blik op mijn GPS’er liet zien dat ik nog geen 5 km had afgelegd, dus het was nog geen tijd voor de eerste pauze …. jammer. Even eerder liep ik langs de Ysbreker, maar toen mocht ik ook niet (van mezelf). Toen ik de naam van de straat zag waar ik op liep, Weesperzijde, wist ik opeens waarom die zo heette: deze kant van de stad – en dus ook van de Amstel – grenst aan Weesp. Nooit eerder over nagedacht!

Op een gegeven moment kom ik bij een splitsing. De Amstel laat ik rechts liggen – die gaat verder naar Ouderkerk – en ik vervolg een smaller water, waarschijnlijk is dit al de Weespertrekvaart. Nu komt er een lang stuk zonder veel vertier. Woonwijken links en rechts en op de dijk waarop ik loop komen sjokkers langs. Verderop loop ik onder de A10 door en ergens tussen snelwegen in staat een kunstwerk. Leilinden en lichtmasten. Ik kan geen aanwijzingen verder vinden dus hier moet ik het bij laten. Het ziet er wel bijzonder uit.

Het is al half twaalf als ik een bankje zie bij een gemaal en het onderstuk van een molen. Het betreft de Vensermolen, die in de zeventiende eeuw de Venserpolder drooghield.

Lekker uit de wind en in de zon. Ik ben al praktisch halverwege de wandeling. Dan is het toch wel tijd om eens een rustpauze te nemen. Ik heb melk, rozijnenbollen en fruit bij me en van elk neem ik wat terwijl ik rond kijk. Aan de overkant op een verhoging en achter een geluidsscherm gaat de A10. Er zijn meer drukke wegen in de omgeving dus een licht achtergrondsgeruis is al de hele wandeling aanwezig. Het hindert mij niet.

De molen staat op de gemeentegrens tussen Duivendrecht en Diemen en als ik doorwandel kom ik door Diemen heen. Hier woonde vroeger een tante van mij maar ik herken niet veel meer. Verderop gaat de wandeling langs de Bijlmer en ik loop dan ook door de Bijlmerweide. Nog verderop stuit de wandeling op de trekvaart en weer verder is er een gigantische fiets/voetgangersbrug waarmee ik naar de overkant kan. Bovenop neem ik een foto van het Diemerbos. Daar gaat de wandeling verder.

Hoewel de temperatuur wel op lente duidt is het bos nog helemaal in wintertooi. Er lopen ook honden rond die hun baasjes uitlaten. Sommige van die baasjes zijn nog heel winters gekleed ….

Even verderop kom ik een picknickbank tegen in het bos. Het is al half een en het is nog zo’n 6 km naar het eindpunt. Ik besluit hier weer een pauze te nemen. Het is heel rustig hier. Alleen wat fietsers die hier gehaast langs fietsen.

Na de lunch trek ik verder en word ik onder de A9 door geleid. Verderop zijn weilanden en een daarvan wordt druk bezocht door ganzen. Zouden die hier fourageren voor een tocht naar het Noorden? Zij lijken zich niet te storen aan de duidelijk hoorbare drukte van snelwegen en spoorlijnen. Zelfs boten op het kanaal laten zich af en toe horen.

Dan kom ik aan bij Weesp, hier het punt waar een aftakking van de trekvaart uitmondt in het Amsterdam-Rijnkanaal. Dat ga ik zometeen oversteken via een hoge brug. Een fraaie kade brengt me vervolgens steeds dieper het stadje in.

Verderop een molen, al bijna helemaal ingebed tussen de nieuwbouw. Het is dat er een groot water ligt hier, daarlangs kan in ieder geval nog wind komen om te draaien!

De kade wordt langzamerhand smaller, ik kom steeds dichter bij het centrum van het stadje. En dan, het einde van de wandeling. Een mooi gezicht op het haventje én een kunstwerk van Marte Röling zijn de prijs.

Een paar honderd meter verderop is het station vanwaar ik binnen een paar minuten kan vertrekken naar Leiden: goed geregeld.

De hele wandeling was 18,9 km op mijn GPS’er en daar heb ik 4,5 uur over gedaan waarvan 4 uur wandelen.