Categoriearchief: Projects

Ombouw Opel Vivaro tot kampeerwagen (9): plafondplaten

Voor de plafondplaten werden eerst mallen gemaakt. De achterste kon uit een geheel, maar de voorste moet uit twee stukken. Nadat de mal gemaakt was konden de definitieve platen gemaakt worden. Toch moesten er toen nog stukjes gecorrigeerd worden, grotendeels omdat de definieve plaat dikker is dan de mal. Na veel prutsen waren ze dan klaar om voorlopig gemonteerd te worden. Bijgaande foto laat het resultaat zien.

 

Ombouw Opel Vivaro tot kampeerwagen (8): plafondgat

In het plafond van de wagen zit een gat waar het hefdak later overheen moet vallen. Hier moest een sierrand omheen komen zodat van buiten geen water naar binnen kan lopen. De rand dient ook voor bevestiging van de luifel van het hefdak. De eerste stap bestond uit het gladvijlen van de dakrand en het insmeren met primer.

Daarna hardhouten latjes op maat maken om langs de rand van het gat te bevestigen. Dat laatste gaat met een stevige, maar lastig hanteerbare kit. Een beetje een knoeiboel werd het wel, maar later zie je er allemaal niets meer van.

De opstaande rand is ongeveer een centimeter hoog maar water dat eventueel onder de kap doordringt wordt daarmee uit de cabine geweerd. Aan de binnenkant is de rand vlak met de andere montagebalkjes.

Ombouw Opel Vivaro tot kampeerwagen (7): wandbekleding

Deze week waren de lang geleden voorbereidde platen aan de beurt om ingebouwd te worden. In de plaat aan de rechterkant moest eerst een gat komen voor een kastje. Een gat boren in met vilt bekleed triplex is een probleem, maar zagen met een decoupeerzaag geeft gek genoeg geen problemen. Aan de linkerkant moest eerst een kozijn uit een plaat gezaagd worden. Dat ging ook redelijk soepel.

Zoals eerder gezegd, een gaatje boren in met vilt bekleed triplex is echt een probleem. Het vilt draait zich snel om de boor heen en vervolgens trekt de boor de heleboel kapot. Je zou vantevoren een gaatje moeten maken maar met een schaarpunt of iets anders is het geen doen. Een holmaat van 4 mm zou ideaal zijn. Die vond ik zowaar bij Hornbach – die hebben echt veel – en daarmee was het klusje eenvoudig geklaard.

De zijplaten konden hiermee netjes vastgemaakt worden.

Het aftekenen van de raamopening vereiste nog wat spanwerk. Het ziet er wel boeiend uit zo.

Maar uiteindelijk was alles gedaan en kon de boel netjes afgezogen worden om alle metaal- en houtresten te verwijderen.

Ombouw Opel Vivaro tot kampeerwagen (6): de achteruitrijcamera

De camera was al gemonteerd, wat ontbrak was het doorvoeren van de aansluitkabel naar de voorkant van de auto. De pluggen aan de kabel waren veel te dik om door de beschikbare doorvoergaten te voeren, dus werd de kabel in twee stukken geknipt. Een stuk naar de linkerachterkolom van de auto, waarin ook de achterlichten gemonteerd zijn. Het andere stuk van de deur naar diezelfde kolom. De kabels zijn eenvoudig weer aan elkaar te solderen, hoewel je wel even moet letten op de videokabel (geel) die uit een mantel met kern bestaat.

Na solderen netjes in de krimpkous en verstoppen in de stijl.

Aan de voorkant is het wat meer werk. Ten eerste hebben we het houdertje van het glas moeten verwijderen om de spiegel netjes te kunnen monteren. Daar moest een nieuwe voor komen, omdat bij de demontage het houdertje verbogen en gebroken was. Normaal gesproken worden binnenruiten geleverd met een houdertje en dus zijn de losse houdertjes zijn niet beschikbaar in de reguliere markt. Op zoek naar een tweedehands exemplaar dus. Nu hebben alle nieuwere auto’s een regensensor, dus bij een sloperij kom je er zo een aantal tegen. Het kastje van de regensensor heeft altijd dezelfde bevestiging, maar voor elk merk is er een speciale toevoeging om de sierkap er over heen te doen. Ik vond er bij de sloper een voor een Opel Astra. Ter plaatse netjes van de ruit verwijderen is geen doen, dus met een ruitenhamertje in een cirkel om de houder het glas buiten en binnen kapot geslagen. Toen moest het polymeer doorgeknipt worden en dat ging prima met een verbandschaar die zomaar in dezelfde auto bleek te liggen.

Na wat voorzichtig gepruts kon het houdertje van het glas worden gehaald. De lijm kon verwijderd worden na het stevig te verwarmen. Het resultaat mag er zijn! Alleen de flapjes aan de zijkant moeten nog een klein beetje afgevijld worden zodat de sierkap er mee vastgezet kan worden.

Daarna op de ruit lijmen. Met papier eerst een malletje gemaakt zodat de houder er recht op gezet kon worden. Daarna met een sterke constructielijm (Sikaflex 252i) vastgezet en een paar dagen laten uitharden.

De rest van de afwerking is eenvoudig. Het is weer net alsof er nooit wat gebeurd is … Jammer genoeg kon de kabel van de spiegelcamera niet onder de sierkap door. Je kunt ook niet alles hebben.

Tenslotte de bedrading voor in de auto. Voor de camera is een permanente 12 Volt aansluiting nodig. Die werd afgetakt van de sigarettenaansteker.

De achteruitrijcamera wordt ingeschakeld zodra de versnelling in achteruit wordt gezet. De schakelaar daarvoor zit op de versnelingsbak en de lampen achterop de auto. In de kabelboom van voor naar achter heeft die draad een okergele kleur. Daar moest een aftakking worden gemaakt.

Daarna is het een kwestie van netjes afmonteren. Aan de voedingskabels (groen, rood en zwart) een krimpbus. Aan de betreffende draden van camera en monitor de krimpstekers. Vervolgens ook de videokabel aansluiten. Om die kabel te kunnen leggen moest ook een onderbreking worden gemaakt. De aansluitingen zijn nu meteen aan de kabel gemaakt.

Het geheel werkt prima (Het Moiré patroon komt door de fotocamera)!

Ombouw Opel Vivaro tot kampeerwagen (5): de vloer

Na het leggen van de afstandslatjes en de isolatie heb ik eerst de wielkassen voorzien van naaldvilt. Het blijft verassend spul dat je net zolang kunt masseren dat het door alle bochten heen gaat. De wielkasten zijn bekleed uit een stuk naaldvilt.

Nadat de isolatie tussen de latjes op orde was gebracht is de vloer er in gelijmd en zijn de naden langs de wand gedicht.

Hierna volgen de zijwanden. Maar eerst wat van de bekabeling afmaken. De achteruitcamera moet goed werken als de kabels worden ingebouwd.

 

Ombouw Opel Vivaro tot kampeerwagen (4)

Na wat voorwerk zijn er nu wat grotere stappen gezet. De gastank is onder de auto gemonteerd en de voorzieningen voor de afvalwatertank zijn gemonteerd; dat is door het bedrijf gedaan. Dat betekent dat de vloerplaat er in kan maar niet zonder bekleed te worden, dus dat hebben we gedaan.

Omdat de spuitlijmtank bijna leeg was werden nog wat extra lijmklusjes gezocht. Dat werden de zijpanelen, dus die zijn nu ook bekleed.

Het op maat snijden van de vloerbedekking en de bekleding van de zijpanelen is inmiddels ook gebeurd hoewel er nog wat extra nodig kan zijn zodra ze gemonteerd gaan worden.

Voordat het vloerpaneel geplaatst kan worden, moet eerst de isolatie worden aangebracht en tegelijkertijd steunen geplaatst worden zodat de vloer egaal ligt in de bus. Dat is wat werken met latjes en platen isolatiemateriaal.

In de tussentijd, als er even geen werk is waar ik mee aan de gang kan, wijd ik mij aan de techniek. Een van de zaken is een achteruitrijcamera. De vorige kampeerbus, de Volkswagen T4, had een los gemonteerd cameraatje en een monitor voorin. Aanvankelijk was er een navigatiesysteem dat de camerabeelden kon weergeven maar dat is ter ziele gegaan. Voor deze bus wilde ik wat eleganters. Voor de camera vond ik een mooie oplossing: een camera geïntegreerd in het derde remlicht midden achterop de auto. Die heb ik met succes kunnen monteren.

Het navigatiesysteem/radio dat in de Opel Vivaro is ingebouwd heeft geen mogelijkheid om camerabeelden weer te geven. Aparte units worden wel geleverd hiervoor maar lijken ook voor problemen te zorgen. Een aparte monitor voor de voorruit vind ik een minder elegante oplossing. Een wat duurdere, maar zeker mooi ogende, oplossing is een binnenspiegel waarin het camerabeeld wordt geprojecteerd zodra de achteruit-versnelling wordt ingeschakeld.

Het monteren gaf toch wel wat problemen. De spiegel moet worden geschoven over een blokje dat op de voorruit is geplakt. Maar daarboven zit een houdertje geplakt voor de regen/lichtsensor. Die leek aanvankelijk in de weg te zitten en – op advies van wat we op het internet vonden – is het houdertje verwijderd. De spiegel zit nu prima. Nu is het alleen nog even een dingetje om een nieuw/tweedehands houdertje voor de sensor te vinden. Wordt vervolgd!

 

Ombouw Opel Vivaro tot kampeerwagen (3)

De afgelopen twee weken zijn we af en toe bezig geweest aan de kampeerbus. Er zijn een heleboel kleine dingetjes die moeten gebeuren aan de bus. Allemaal ter voorbereiding van de grote inbouw. Zodra alles af is zie je daar helemaal niets meer van..

Vandaag was het zover. Aan de stijlen bij de achterdeur kon de wandbekleding aangebracht worden. De camperbouwer zweert bij wit kunstleer aan het plafond en grijs langs de zijkanten. Dat vinden we veel te gevoelig voor beschadiging en verontreiniging.  Donkergrijs naaldvilt leek ons veel beter. Voordeel is dat het geluid nogal dempt. Nadeel is dat de camperbouwer er minder ervaring mee heeft, dus moesten we af en toe zelf wat uitzoeken. Maar het is gelukt en het resultaat mag er zijn. Alleen nog uitzoeken hoe we de verbindingen bij de randen gaan uitvoeren. Op het web waren mensen die het hadden over een klein freesje. Het materiaal is best wel sterk, dus dat gaan we nog proberen.

 

Ombouw Opel Vivaro tot kampeerwagen (2)

Het is het oude liedje: je doet veel dingen maar uiteindelijk is weinig spectaculair. Isolatie aanbrengen. Montagelijsten aanbrengen. Een luchtkokertje weghalen. Allemaal aktiviteiten die nodig zijn maar die nauwelijks tot niet zichtbaar zijn, zeker in de eindfase. Belangrijk zijn ze wel.

Het meest spectaculaire deze week was het aanbrengen van montage-houtwerk bij het dakgat – voor het hefdak – en

voor het zijraam.

Daarbij wordt hout aan de binnenkant van de auto verlijmd met het plaatwerk van de auto. Het vereist behoorlijk wat werk maar aan het eind van de klus zal er helemaal niets van terug te zien zijn. Op dit moment lijkt het nog het meeste op een hoofd met krulspelden …

 

Ombouw Opel Vivaro tot kampeerwagen (1)

Al in oktober vorig jaar hebben wij een Opel Vivaro gekocht die omgebouw zou moeten worden tot kampeerwagen. Het is een keurig uitziende zilvergrijze wagen. Hij heeft nog geen nummerbord want hij moet nog ingevoerd worden.

We hadden afgesproken dat de ombouw tot kampeerwagen pas na de zomer van 2018 zou plaatsvinden. De Opel Vivaro zou bij de firma Hekkema KampeerAuto’s gestald blijven.

Toen onze andere kampeerwagen, een VW T4, verkocht was kwam de zaak in een stroomversnelling. Na de vakantie dus begonnen mee te helpen aan de ombouw van de wagen.

Het uitbouwen van het bestaande interieur was al gebeurd. De eerste week hebben we twee gaten in de auto gemaakt. Een voor het hefdak en een voor het zijraam. Verder moest er hier en daar een verdikking worden weggeslepen zodat het plafond er strak in gelegd kan worden. Hieronder een impressie van de eerste akties.

Volgende week gaan we weer verder.

Laadpunt voor elektrische auto

Begin van het jaar begon de batterij van de hybride wagen die we al ruim 10 jaar hadden moeilijk te doen. Het werd tijd om om te zien naar een vervanger. Die werd gevonden in een tweedehands Renault Zoe. De actieradius met de huidige accu is 125 km maar nieuwere modellen kunnen meer dan 400 km. Aangezien de accu gehuurd wordt en wordt vervangen zodra de capaciteit beneden een bepaalde limiet komt zullen we daar op enig moment vanzelf aan toe zijn.

De auto is bedoeld voor woon-werk verkeer, van de orde van 25 km enkele reis. Daar is deze auto prima geschikt voor. Voor langere afstanden moet tussentijds bijgeladen worden. In het Westen van het land is dat geen probleem met alle Fastned-punten langs de snelwegen. In de buitengebieden is het oppassen geblazen. In de buurt opladen is wel mogelijk maar er zijn toch wat beperkingen. In de eerste plaats zijn we echt niet de enige met een elektrische auto, er zijn dus meer kandidaten voor een openbare laadpaal. Ten tweede zijn de openbare laadpalen niet echt naast de deur.

Het idee was dus om thuis een laadpunt te maken. Er zijn firma’s die dat maar wat graag voor je oplossen. Nadelen zijn ten eerste dat de kosten vrij hoog zijn en ten tweede dat men maar beperkt controle over het eigen laadpunt heeft. Zelfbouw blijkt heel goed mogelijk te zijn voor iemand met elektrotechniek/electronica kennis. Er zijn twee zaken die – in feite apart van elkaar – geregeld moeten worden. Ten eerste is een 3-fasen aansluiting nodig en ten tweede moet een aansluitkast voor de laadkabel van de auto worden gemaakt.

3-fasen aansluiting

De bestaande groepenkast, zie boven, is uitgebreid ten opzichte van de drie groepen die aanwezig waren bij de overdracht van de woning, 1990. De uitbreidingen betroffen een aparte groep voor de schuur met wasmachine,  een aparte groep voor de vaatwasser in de keuken en een voor de oven in de keuken. Het geheel was afgezekerd met 25 A, dus alles tegelijk was nooit een optie. Aangezien een laadpunt dat in een enigszins redelijke tijd een accu oplaadt tenminste 3x 10 A nodig heeft is sowieso een 3-fasen aansluiting nodig. De bestaande groepen kunnen dan netjes gebalanceerd over de drie fasen verdeeld worden zodat op elke fase de stroom onder de afgezekerde waarde van 25 A kan blijven.

Hoe een nieuwe groepenkast aangelegd moet worden is redelijk voor de hand liggend, ook hier zijn beschrijvingen van op het internet te vinden; bijvoorbeeld hier. In feite zijn alle onderdelen bij Vekto te koop en dat is wel zo handig. Terugsturen of ruilen zijn doorzichtig geregeld. Het enige nadeel is dat het grote assortiment opzoeken van onderdelen soms wat in de weg staat. Vaak gewoon doorbijten en dan vind je het wel. Dat laatste geldt overigens voor bijna alle onderdelen-webshops die ik regelmatig gebruik.

In het onderhavige geval is gekozen voor twee groepenkasten naast elkaar, elk voor 2 rijen van 12 standaard-eenheden. Een hoofdschakelaar is tegenwoordig verplicht dus die kan op de onderste rij in de rechterkast, meteen boven de doorvoer vanaf de elektriciteitsmeter. Vervolgens heeft men de keuze de – hier zes – groepen te voorzien van gemeenschappelijke aardlekschakelaars (maximaal 3 groepen) en vervolgens een 16 A-automaat per groep. Een elegantere oplossing bestaat uit voor elke groep een gecombineerde 16 A automaat met ingebouwde (30 mA) aardlekschakelaar, een zogenaamde aardlekautomaat of “alamat”.  Het voordeel is dat als er in een groep een gestelsluiting plaatsvindt waardoor aardlek ontstaat, alleen de betreffende groep uitvalt. Met een transformator voor de bel-voeding is de rechterkast compleet.

De linkerkast is voor de 3-fasenaansluiting(en). Ook hier een (30 mA) alamat maar nu voor 3 fasen met nuldraad, ook voor 16 A. per fase. Van hieruit gaat het laadpunt gevoed worden. We verwachten nog een verbouwing van de carport aan de zijkant van het huis en daarom kozen we voor een 3-fasen stopcontact aan de voorgevel met een aansluitsnoer aan de aansluitkast voor de auto. Om te voorkomen dat het geheel constant aanstaat en om het laden later zodanig te controleren dat optimaal gebruik gemaakt wordt van goedkope stroom is een relais toegevoegd (elektrisch bediende schakelaar). Dit relais wordt op zijn beurt gestuurd door een op afstand te bedienen schakelaar. Relais (4 polig NO 63 A) zijn te vinden bij Vekto (zie boven) maar naar de afstandsbediende schakelaar is het even zoeken. Een geschikte kandidaat bleek de EM6556 van Eminent. Is met wat knutselwerk goed in te bouwen in een 2-eenheden module (DIN-rail module box – 2MG | GD2MG) en daarmee kan de schakelaar naast het relais worden gemonteerd.

De kabel naar het 3-fasen stopcontact wordt aan de onderkant van deze kast ingevoerd. De kabel gaat onder de vloer door naar de zijkant van het huis. Om zo’n fel rood stopcontact enigszins aan het zicht te ontrekken hebben we er nog een “vogelhuisje” omheen gebouwd. Achter een klimstruik valt het nauwelijks op.

Toen de kast klaar was – voorlopig de drie fasen doorverbonden – moest Liander de 3-fasen-aansluiting verzorgen. Bestellen gaat via de webstek mijnaansluiting.nl. Aangezien de 3-fasen kabel van het energiebedrijf al in de meterkast aanwezig was werd het minimum tarief, zo’n 250 euro, gerekend. Tegelijk kregen we een “slimme meter”, zowel voor elektriciteit als voor gas. Een afspraak wordt gemaakt met de monteur en die installeert dat in een klein uurtje met alle formaliteiten die daar bij horen. Tussen aanmelding en aansluiting liggen wel een aantal weken, in ons geval slechts 3 maar het kan makkelijk veel langer zijn.

Laadkast

De laadkast werd volgens deze beschrijving gedaan. De kast, die ook hier staat afgebeeld, is bij Vekto te koop. Het hart van de schakeling is de Smart EVSE (Electric Vehicle Supply Equipment) controller. Het is te koop bij de ontwerper en maker, Stegen Electronics. Via een tweedraads leiding in de kabel tussen laadkast en auto “praat” deze eenheid met de auto en onderling regelen ze laadstroom en dergelijke. Als de verbinding in orde wordt bevonden, wordt een relais aangestuurd waarmee de 3-fasen stroom naar de auto wordt gevoerd. Verder verzorgt de eenheid het vergrendelen van de aangesloten steker en eventueel de verdeling van de belasting met andere verbruikers op het net. Dat laatste gebruiken wij niet. De benodigde onderdelen worden uitgebreid uitgelegd in de beschrijving en zijn met die aanwijzingen op verschillende plaatsen op het internet te bestellen.

De kast wordt voorzien van een flexibele 3-fasenkabel en vervolgens aangesloten op het stopcontact. Om de karakteristieke lichtgrijze kast enigszins aan het zicht te onttrekken is hier omheen ook een “vogelkastje” gebouwd. Het geheel is op de foto bovenaan te bewonderen.

De besturing vindt plaats met behulp van het programma Domoticz op een Raspberry Pi. Zowel de slimme meter als de schakelaar voor de voeding van de laadkast kunnen hier op aangesloten worden. Zodra het laadstation ingeschakeld is dat goed te zien op de vermogensmeter: er wordt immers opeens 6,6 kW aan het net onttrokken terwijl dat normaal een paar honder Watt is.